In the beginning....the universe was like a silent room yet countless shining galaxies and planets was there. Cold and endless as if time itself had never dared to breathe.
Sa simula, ang sanlibutan ay katulad ng isang tahimik na silid ngunit puno ng hindi mabilang na mga galaksiya, at mga planeta. Malamig na walang katapusan, para bang ang oras mismo ay hindi pa humihinga.
Elsewhere, there was nothing but the quiet embrace of emptiness. Planets lay barren and unaware of what is life even meant, while distant stars shimmered endlessly, unaware of their own beauty.
Sa ibang ibayo, isang katahimikan lamang ang bumabalot sa kawalan. Ang mga planeta ay walang kakayahang lumikha ng mga nilalang, at hindi rin kilala kung ano ang kahulugan ng buhay. Habang ang bituin sa malayo ay kumikinang nang walang hanggan, di alintana ang kanilang tunay na kagandahan.
Then, from the depths of the cosmos, there was a powerful being emerged, like a fleeting comet that shine so radiant and divine.
