Bölüm tamamen beyaz sayfayla başlar.
Hiçbir diyalog yok.
5-6 sayfa boyunca sadece beyaz paneller.
Sonra...
Suko masasında oturuyordur.
Önünde boş bir defter.
Elinde kalem.
Bir kahveli jöleden bir kaşık alır.
İçinden düşünür.
"Yüz bölüm..."
Kalemi masaya bırakır.
"Onlar bunun bir hikâye olduğunu sandı."
Boş sayfaya tek bir nokta koyar.
O anda...
Tüm evren oluşmaya başlar.
Galaksiler.
Yıldızlar.
Gezegenler.
İnsanlar.
Hepsi o tek noktadan doğar.
Suko sakince izler.
"Oysa onlar..."
Bir cümle daha yazar.
Bir karakter doğar.
Başka bir cümle.
Yeni bir tarih oluşur.
Bir kelimeyi siler.
O anda bütün bir medeniyet hiç var olmamış gibi kaybolur.
Suko ayağa kalkar.
"Ben bu hikâyenin içindeki en güçlü kişi değilim."
Bir sayfa çevirir.
"Çünkü ben..."
Kalemi tekrar eline alır.
Son panelde sadece şu cümleyi yazar:
"Ben bu hikâyeyi yazan kişiyim."
Ve son karede manga panelinin kenarlarına mürekkep taşmaya başlar.
Sanki hikâye, sayfanın dışına çıkıyormuş gibi.