01.06.2024
Joe Wilson
Lily'nin evinden çıktıktan sonra ne yaptığımı, zamanın nasıl geçtiğini net bir şekilde hatırlamıyorum. Zihnimde dönüp duran tek şey, polise verdiğim o kayıp ihbarıydı. Kendimi defalarca aynı sorularla sorguladım:
"Doğru olanı mı yaptım? Ya başına bir şey gelmediyse? O zaman evine izinsiz girdiğimi ona nasıl açıklarım? Bu sadece utanç verici değil, aynı zamanda korkunç..."
Lily'nin benim bir sapık olduğumu düşünmesi fikri canımı yakıyordu. Onun gözünde her zaman güvenilir, ideal bir meslektaş olmak istemiştim. Aptalca düşüncelerden kaçmak için doğrudan eve gittim. Şansıma, kız kardeşim o gece hastanede nöbetçiydi. Evde yalnız olmak, yemek pişirme zorunluluğunu ortadan kaldırıyordu. Zaten boğazımdan tek bir lokma geçecek gibi değildi; Lily'nin tehlikede olduğu düşüncesi iştahımı tamamen kapatmıştı. Eğer Adela evde olsaydı, durgunluğumu anında fark eder ve beni soru yağmuruna tutardı.
Adela benden üç yaş küçüktü; sarı saçları ve kahverengi gözleriyle, güneşli bir günde topraktan yeni baş göstermiş taze bir çiçek gibi bakardı dünyaya. Aşırı meraklı olması dışında harika bir kardeşti. İkimiz de iş sahibi olunca kendi yolumuza gitmiştik ama onun tek başına yaşamasından endişe duyduğum için beraber eve çıkmayı teklif etmiştim. Şimdi dönüp baktığımda, o olmasa bu koca evde sessizce acı çekiyor olacağımı biliyor ve yanımda olduğu için şükrediyordum.
Kafamı dağıtmak için televizyonun karşısına geçtim ama dizinin sonunu göremeden, yorgunluğun ve endişenin ağırlığıyla uyuyakalmıştım.
02.06.2024: Sessiz Kapılar
Sabah 05:00'te çalan alarmın keskin sesiyle uyandım. Hızlı bir duşun ardından hemen okula gittim. Her zamanki masama oturdum ve nefesimi tutup beklemeye başladım.
Saat 07:10. Kapının açılma sesini duymayı bekliyordum. Ama koridordan tek bir adım sesi bile gelmedi.
"Neden gelmedi?"
Ders boyu hiçbir şeye odaklanamadım. Gözlerim sürekli kapıdaydı. Kapının her an aralanmasını ve Lily Taylor'ın elinde kitabıyla içeri girip masasına oturmasını umuyordum.
"Lütfen Tanrım," diye yalvardım içimden, "her şey eski haline dönsün."
Ama zaman akıp gidiyor, beklenen o mucize bir türlü gerçekleşmiyordu. Bir ara kapı gıcırtısıyla yerimden fırladım; ancak gelen Lily değildi. O an umutsuzlukla koltuğa geri çöktüm. Onu bir daha asla göremeyeceğim hissi, bir bıçak gibi kalbime saplandı.
Saat 09:10
Dersten sonra öğretmenler odasına girdiğimde, Polis Memuru David Johnson'ı meslektaşlarıma sorular sorarken buldum. Herkes şaşkın ve huzursuzdu; Lily'yi Çarşamba gününden beri görmediklerini, onun hakkında dersleri dışında pek bir şey bilmediklerini söylüyorlardı.
David, ihbarı yapan kişi olarak ifademi almak üzere beni kenara çekti:
— "Lily Taylor'ı en son ne zaman gördünüz?"
— "Çarşamba günü okuldan çıkarken."
— "Kayıp ihbarında bulunma sebebiniz tam olarak nedir?"
— "Lily her sabah tam vaktinde burada olurdu. Haber vermeden gelmeyecek biri değildir. Evine gidip ona ulaşamayınca kötü bir şey olduğunu anladım."
David keskin bakışlarını üzerime dikti:
"Başına ne geldiğine dair bir fikriniz var mı?"
"Hayır," dedim çaresizce.
David elindeki kartı bana uzattı:
"Bir şey hatırlarsanız bu numarayı arayın. Ayrıca bir yere gitmeyin; Lily Taylor ortaya çıkana kadar siz de şüpheliler arasındasınız."
Sadece "Tamam," diyebildim.
David diğer öğretmenlerin de ifadelerini aldıktan sonra okuldan ayrıldı. İçimdeki o karanlık his giderek büyüyordu: Lily Taylor'ı bir daha göremeyecektim.
03.06.2024: Korkunç Manşet
Sabah evden çıkmadan hemen önce, Adela heyecanla mutfaktan seslendi. Elinde tuttuğu gazeteyi titreyerek bana uzattı:
— "Joe, bu haberdeki kişi senin okulundaki öğretmen değil mi? Onu tanıyor musun?"
Gazeteyi elinden kapar gibi aldım.
Gördüğüm satırlar kanımı dondurdu:
"31.05.2024 - 16:00: Matematik Öğretmeni L.T. okul çıkışında kimliği belirsiz bir kişi tarafından kaçırılmıştır. Bilgi sahibi olanların polise bildirmesi rica olunur."