กลิ่นควันไฟอ่อน ๆ ลอยเข้าจมูกเป็นอย่างแรก
จ้าวเหยียนเซวียนลืมตา
พื้นดินใต้พระบาทไม่ใช่หินเย็นของวังหลวง
แต่เป็นดินแห้งปนเศษใบไม้
เสียงจิ้งหรีดดังระงมในความมืด
พวกเขามาถึงแล้ว
อดีต…ก่อนคืนสังหารหมู่หนึ่งวัน
เบื้องหน้าเป็นเรือนตระกูลเฉิน
บ้านหลังใหญ่ ตั้งตระหง่านกลางที่ดินกว้าง
โคมแดงแขวนเรียงราย ให้แสงอบอุ่น
ไม่มีเค้าลางของโศกนาฏกรรมใด ๆ
"คืนนี้ทุกอย่างยังปกติดี"
หลินชิงอวี้กล่าวเสียงเบา
มือแตะเสาไม้หน้าประตู
นางหลับตาลงชั่วครู่
"แต่ความกลัว…มีอยู่แล้ว
มันซ่อนอยู่ในผนัง ในพื้น และในอากาศ"
จ้าวอวิ๋นเซียวมองเข้าไปในเรือน
ภาพซ้อนทับเริ่มก่อตัวในสายตา
เงาของผู้คนที่ยังมีชีวิต
ทับกับภาพร่างไร้ลมหายใจในวันถัดไป
เขากำหมัดแน่น
"พวกเขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แต่ไม่มีใครกล้าพูด"
จ้าวหลิงเยว่ขยับเข้าใกล้
สายตานางกวาดมองรอบบริเวณ
เส้นอนาคตหลายเส้นแตกแขนงออกไป
บางเส้นสว่าง บางเส้นมืดสนิท
"ถ้าเราเตือนพวกเขา" นางเอ่ย
"ตระกูลนี้จะรอด
แต่จะมีอีกตระกูลหนึ่งล่มสลายในอีกห้าปี"
ความเงียบปกคลุมทุกคน
นี่คือราคาของการรู้อนาคต
โม่ซือนั่งอยู่บนกำแพงเตี้ย
หางแกว่งช้า ๆ
ดวงตาสีทองจับจ้องไปยังเรือนหลังนั้น
"คดีนี้" มันกล่าว
"ไม่ได้เริ่มจากคืนนี้
แต่มาจากคำสั่งที่ถูกออกไปเมื่อสิบปีก่อน"
ฮ่องเต้เงยพระพักตร์
เส้นเหตุผลในสายตาพระองค์เริ่มเชื่อมต่อกัน
คำสั่งเก่า ความแค้นที่ไม่ถูกชำระ
และการปิดปากที่สมบูรณ์แบบ
"ดังนั้น…"
พระองค์ตรัสเสียงต่ำ
"เราจะไม่หยุดมันที่ปลายเหตุ"
ฮ่องเฮาเปิดประตูเรือนอย่างแผ่วเบา
ภายในเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
เด็ก ๆ วิ่งเล่น ผู้ใหญ่สนทนากันอย่างสบายใจ
ไม่มีใครรู้ว่า นี่คือคืนสุดท้ายของชีวิตปกติ
"แยกย้ายกัน" ฮ่องเต้สั่ง
"ฟัง ดู และจดจำ
แต่ห้ามเปลี่ยนแปลงสิ่งใด…จนกว่าความจริงจะครบ"
โม่ซือกระโดดลงจากกำแพง
หายลับไปในเงามืดของเรือน
และในคืนที่ดูธรรมดาเช่นนี้
กลไกของโศกนาฏกรรม
ได้เริ่มหมุนไปแล้ว
โดยไม่มีผู้ใดในตระกูลเฉินล่วงรู้เลย