เสิ่นอวี้รู้สึกตัวก่อนจะถูกเรียกชื่อ
ไม่ใช่ลางสังหรณ์
ไม่ใช่พลัง
แต่เป็นความเคยชินของคน
ที่ใช้ชีวิตอยู่กับความไม่แน่นอนมานาน
"เสิ่นอวี้"
เสียงนั้นดังจากด้านหลัง
สุภาพ
ไม่กดดัน
ไม่ใช่เสียงของผู้มีอำนาจโดยตรง
นางหันกลับไป
เห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่
ชุดขุนนางระดับกลาง
ไม่มีเครื่องหมายฝ่ายใดชัดเจน
"ข้าคือ หลิวเหวิน"
เขากล่าว
"ดูแลการจัดระบบเอกสารภายใน
ขอเวลาคุยกับเจ้าสักครู่"
คำว่า จัดระบบ
ฟังดูธรรมดา
แต่ในวังหลวง
หมายถึงการตรวจสอบทุกอย่างที่ "ไม่ควรผิด"
เสิ่นอวี้คำนับ
"ได้เพคะ"
ห้องรับรองเล็ก
อยู่ติดกับคลังเอกสาร
มีหน้าต่างหนึ่งบาน
แสงแดดส่องเข้ามาพอดี
หลิวเหวินไม่เปิดเอกสาร
ไม่ถามถึงคำถามในสวน
ไม่พูดถึงชื่อที่ไม่ควรถูกจำ
เขาเริ่มจากเรื่องง่ายที่สุด
"เจ้าเรียนหนังสือจากที่ใด"
"จากสำนักคัดลอกในเมืองหลินโจวเพคะ"
"อยู่ที่นั่นกี่ปี"
"เกือบสิบปี"
เขาพยักหน้า
จดเพียงสั้น ๆ
ไม่ซักลึก
"เจ้าอ่านตัวอักษรเก่าได้ดี"
เขากล่าวต่อ
"รู้จักรูปแบบการจัดเก็บของราชสำนักเก่า
ทั้งที่ไม่ได้เรียนจากวัง"
ไม่ใช่คำถาม
เป็นข้อสังเกต
เสิ่นอวี้ตอบตรงไปตรงมา
"ที่สำนัก…มีเอกสารหลงเหลืออยู่มากเพคะ
บางอย่างเก่ากว่าที่ควรจะมี"
หลิวเหวินเงยหน้าขึ้น
มองนางนิ่ง
ราวกับชั่งน้ำหนักคำตอบ
"เจ้าจำชื่อได้ดีหรือไม่"
นางคิดครู่หนึ่ง
ก่อนจะส่ายหน้า
"ไม่ทั้งหมดเพคะ
แต่จำได้ว่า
บางชื่อ…ไม่ควรอยู่ใกล้กัน"
หลิวเหวินหยุดเขียน
เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะปิดสมุด
"ข้าไม่ได้มาที่นี่
เพื่อกล่าวโทษเจ้า"
เขาพูด
เสียงยังคงสุภาพ
"แต่เพราะคำถามของเจ้า
มัน…ไม่ใช่คำถามของคนที่อยากยุ่ง"
เสิ่นอวี้ก้มศีรษะ
ไม่โต้แย้ง
ไม่แก้ตัว
"ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้า
กลายเป็นคนที่ถูกดึงเข้าไป
โดยไม่รู้ตัว"
คำพูดนั้น
ไม่ได้ฟังเหมือนคำขู่
แต่เหมือนคำเตือน
ในเวลาเดียวกัน
จ้าวอวิ๋นเซียวกำลังอ่านรายงานสั้น ๆ
ที่วางไว้บนโต๊ะโดยไม่มีชื่อผู้ส่ง
"มีการตรวจสอบผู้ช่วยคัดเอกสารชั่วคราว
ไม่พบความผิด
แต่มีภูมิหลังที่ควรระวัง"
เขาอ่านซ้ำ
สองรอบ
คำว่า ควรระวัง
ไม่ใช่คำกล่าวหา
แต่ก็ไม่ใช่คำที่เบาใจ
เขาวางรายงานลง
ไม่ได้เรียกใคร
ไม่ได้สั่งการใด
แต่ในใจ
มีบางอย่างขยับ
ค่ำวันนั้น
เสิ่นอวี้กลับห้องช้ากว่าปกติ
นางนั่งลง
เปิดผ้าผืนเก่าที่เก็บไว้
ลูบอักษรจาง ๆ บนผ้า
อย่างไม่รู้ตัว
นางไม่รู้ว่ามีใครเริ่มมอง
ไม่รู้ว่าการตรวจสอบนั้น
เป็นการปกป้องหรือการเฝ้าระวัง
รู้เพียงอย่างเดียวว่า
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในวัง
ชีวิตของนาง
ไม่ใช่ของนางเพียงลำพังอีกต่อไป
โม่ซือนั่งอยู่บนคานไม้สูง
มองทุกอย่างจากมุมที่ไม่มีใครเห็น
"ยังไม่ใช่ศัตรู"
มันพึมพำ
"แค่คนที่รู้ว่า
ถ้าไม่มองตอนนี้
เรื่องจะยุ่งกว่านี้มาก"
หางของมันขยับช้า ๆ
"แต่เมื่อมีคนเริ่มมอง
ก็แปลว่า
เส้นเรื่องนี้
เริ่มเดินแล้ว"