Chapter 1: Hindi Sila Dapat Magtagpo
Hindi ko naman planong mapunta sa lungsod na 'to.
Maingay. Magulo. At parang lahat ng tao… may tinatakbuhan.
Dito ko siya unang nakita.
Nakaupo siya sa gilid ng kalsada, tahimik, parang walang pakialam sa mundo. Nakasuot lang siya ng simpleng itim na jacket, pero may kakaiba sa kanya—yung tipong kahit hindi mo kilala, alam mong hindi siya basta-basta tao.
At ako?
Ako si Elara—yung tipo ng babaeng dapat hindi napapalapit sa ganung klase ng tao.
"Miss, delikado d'yan."
Bigla siyang nagsalita nang hindi man lang tumitingin sa'kin.
Napahinto ako.
"Bakit?" tanong ko, medyo nagtataka.
Ngumiti siya ng konti. Hindi friendly na ngiti—parang may tinatagong kwento.
"Kasi ako yung nandito."
Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatakot.
Pero ang totoo?
Nacurious ako.
Hindi ko alam kung bakit hindi ako umalis.
Siguro dahil sa paraan ng pagsasalita niya… o baka dahil sa pakiramdam na parang matagal ko na siyang kilala kahit ngayon ko lang siya nakita.
"Anong pangalan mo?" tanong ko.
Saglit siyang natahimik.
"Hindi importante," sagot niya.
"Edi ako nalang tatawag sa'yo," sabi ko, pilit na nagpapatawa. "Villain."
Napatingin siya sa'kin, this time diretso.
At doon ko nakita.
Yung mata niyang pagod… pero parang sanay na sa sakit.
"…Raze," mahina niyang sabi. "Yun nalang."
"Raze…" ulit ko.
"Kung villain ako," dagdag niya, "dapat umalis ka na, Elara."
Nagulat ako.
"Paano mo—"
"Hindi lang ikaw marunong magtanong."
Pero hindi ako umalis.
Hindi ko alam kung mali ba yun.
Pero sa araw na yun… doon nagsimula lahat.
(To be continued…)