Saray her zaman ki gibi sessizdi. Bir asker vardı nöbetçiydi. Yürüdüm ve koridorda yankı yaptı. Elimde eski püskü çantam vardı. Asker bana baktı. Bende ona. Ama gözlerimde kendini gördü ve soru sordu.
"Niye buradasınız? Kimsiniz?"
Sesi düzdü başka seçeneği yoktu zaten.
Yarım saniye durdum ve şapkamı çıkardım eğildim biraz.
"Ben aynacıyım kralın aynasını tamir etmeye geldim."
Asker baktı şüpheli şüpheli. Birşey diyemediler çünkü ortada yanlış birşey yoktu.
"Ama bu saatte niye? Sabah gelin!"
"Krala sor."
Ofladi ve krala sormaya gitti diğer iki asker bana baktı. Asker geldiğinde konuştu.
"Evet içeri girin ama ilk önce arama yapayım."
Beni aradı izin verdim. Aradı ve hiçbirsey bulamadı zaten bulacak birşey yoktu. Kralın odasına girdim.
Asker arkamda kaldı içinden garip diye düşünüyor olmalıydı!!!
"Kralım ayna nerede?"
Kral baktı bana geri karşıyı gösterdi.
"Aynam iyi göstermiyor..."
"Peki efendim." Aynaya yürüdüm inceledim.
"Sanki zayıflamış gibi bu ayna sanki yıkılacak gibi!"
Aynayı duvardan söktüm.
"Ayna güzel… ama eski."
Elimi çerçevenin kenarında gezdirdim.
"Yenisini takalım mı, ne dersiniz?"
"Hayır" dedi kral.
"Asla olmaz." Dedi.
Başımı hafifçe eğdim.
İtiraz etmedim.
"Anlıyorum."
"Alıştığımız şeyleri değiştirmek kolay değildir..."
Aynayı yerinden tamamen söktüm.
Duvarın arkasında kalan iz ortaya çıktı.
Soluk.
Eskimiş.
"Peki efendim."
Aynayı kaldırdım.
"Onu götürüyorum."
Kral bir şey söylemedi.
Ama gözleri… aynada kaldı.
Koridordan yürüdüm.
Adımlarım yine yankı yaptı.
Aynayı elimde taşıyordum.
Saraydan çıktım.
Kral… duvara bakıyordu.
Ve ilk kez…
kendini göremiyordu...