1 Ocak 2026 gecesi ilerlemiş, şehir merkezindeki kalabalık yavaş yavaş dağılmaya başlamıştı. Aslı ve arkadaşları çoktan yola çıkmıştı. Araba karanlık ve ıssız bir yolda ilerlerken farların aydınlattığı alan dışında hiçbir şey görünmüyordu. Ağaçlar yolun kenarında sıraya dizilmiş gibi duruyor, rüzgarın etkisiyle hafifçe sallanıyordu. Arabanın içinde ise garip bir sessizlik vardı. Direksiyonda Efe, yanında Mine oturuyordu. Arka koltukta Aslı, Zerrin, Ecrin ve Erkan sıkışık haldeydi. Herkesin yüzünde hafif bir gerginlik vardı ama bunu açıkça ifade eden tek kişi Zerrin'di. "Burası normal değil." dedi. Ecrin ise sakin bir şekilde "Normal olan bir yere gitmiyoruz zaten." diye karşılık verdi. Aslı camdan dışarı bakıyor, yolun ilerleyişini dikkatle takip ediyordu. İçinde açıklayamadığı bir his vardı. Ne tam bir korku ne de tam bir rahatlık… sadece bir beklenti hissi. Birkaç dakika sonra Efe arabanın hızını düşürdü ve sonunda durdu. "Geldik." dedi. Kapılar açıldı ve herkes araçtan indi. Soğuk hava yüzlerine çarptı. Etraf tamamen karanlıktı ve yalnızca arabanın farlarının ışığı çevreyi kısmen aydınlatıyordu. Karşılarında büyük, eski ve ürkütücü bir yapı duruyordu. Duvarları yıpranmış, pencereleri kırık ve kapısı ağır görünüyordu. Bu ev, uzun zamandır terk edilmiş gibi görünüyordu ama aynı zamanda sanki hala içinde bir şeyler yaşıyormuş hissi veriyordu. Zerrin etrafına bakarak "Burası bana güven vermiyor." dedi. Erkan ise durumu hafife almaya çalışarak "Tam film gibi işte." diye karşılık verdi. Ecrin'in gözleri ise heyecanla parlıyordu. "İşte bu…" dedi fısıldayarak. Aslı birkaç adım öne çıktı ve gruba döndü. "Kimse ayrılmıyor. Birlikte hareket ediyoruz." dedi. Herkes başını salladı. Kapıya doğru yürümeye başladılar. Her adımda zemin hafifçe ses çıkarıyordu ve bu ses sessiz ortamda daha da belirgin hale geliyordu. Kapıya ulaştıklarında Efe elini uzatıp kapıyı yavaşça itti. Kapı uzun ve gıcırdayan bir sesle açıldı. İçerisi tamamen karanlıktı. Mine hemen telefonunun ışığını açtı ve dar, tozlu bir koridor ortaya çıktı. Duvarlarda eski tablolar asılıydı ancak dikkat çeken şey, bu tabloların yüzlerinin çizilmiş olmasıydı. Zerrin bu duruma bakıp "Bu normal değil." dedi tekrar. Ecrin ise hafif bir gülümsemeyle "Tam beklediğim gibi." diye fısıldadı. Grup içeri girdi ve kapı arkalarından sessizce kapandı. Kimse bunun farkına varmadı. Koridorda ilerlemeye başladılar. Ayak sesleri yankılanıyor, her adım boşlukta kayboluyordu. Aslı önde ilerliyor, gözleri sürekli etrafı tarıyordu. Bir anda durdu. "Durun." dedi. Herkes durdu. Aslı yere baktı ve "Yerde izler var." dedi. Mine ışığı yere tuttuğunda tozun üzerinde taze ayak izleri görüldü. Efe hemen "Bizden önce biri gelmiş." dedi. Ecrin yavaşça "Ya da hala içeride." diye ekledi. O an üst kattan bir ses geldi. Herkes anında sustu. Ses netti. Bir şey hareket ediyordu. Aslı başını kaldırdı ve "Yukarıdan geliyor." dedi. Zerrin bu sefer daha net konuştu. "Yukarı çıkmayalım." Ama Ecrin çoktan merdivene doğru yürümeye başlamıştı. Aslı kısa bir süre düşündü ve "Birlikte çıkıyoruz." dedi. Merdivenlerden dikkatlice yukarı çıktılar. Üst katta uzun bir koridor vardı ve tüm kapılar kapalıydı. Ancak kapılardan biri hafifçe aralıktı. Kapı kendi kendine yavaşça sallanıyordu. Aslı kapıya yaklaştı, elini uzattı ve kapıyı itti. Kapı açıldığında içeride yerde yatan bir adam gördüler. Hareket etmiyordu. Efe hemen "Hey!" diye seslendi ama cevap yoktu. Aslı dikkatlice yaklaştı. Adamın gözleri açıktı ama boş bakıyordu. Göğsünde derin bir yara vardı ve zemin kararmıştı. Bu bir oyun değildi. Mine'nin sesi titredi. "Bu gerçek…" Erkan sessizleşti. Zerrin etrafı kontrol etmeye başladı. Tam o anda kapı arkalarından sert bir şekilde kapandı. Efe hızla kapıya koştu ama kapı açılmadı. "Kilidi yoktu!" dedi şaşkınlıkla. Aslı derin bir nefes aldı ve sakin ama net bir sesle konuştu. "Bu evde yalnız değiliz." O an koridorun karanlığından bir fısıltı yayıldı. "Kaçamazsınız…" Ses netti ama kaynağı belli değildi. Herkes olduğu yerde dondu kaldı. Aslı gözlerini karanlığa dikti. Artık geri dönüş olmadığını biliyordu. Bu ev onların sandığından çok daha fazlasıydı ve buradan çıkmak, düşündükleri kadar kolay olmayacaktı.