Sabahın erken saatlerinde konser alanında büyük bir heyecan vardı. Kulisin kapıları açılır açılmaz teknik ekip ses kontrollerine başlamış, ışıkçılar ise son ayarları yapıyordu. Sahne arkasında adeta görünmeyen bir orkestra gibi herkes kendi işine odaklanmıştı. B-Komachi'nin yedi üyesi de sırayla kulise gelmeye başladı. Ai Hoshino, elinde hurmalı dondurmasıyla içeri girdiğinde, tüm o koşuşturma içinde bir anlık huzur gibi belirdi. Gülümseyerek herkesi selamladı. Enerjik ve kendinden emin haliyle çevresindekilere farkında olmadan moral veriyordu. Kulisteki herkes, Ai'nin bu küçük ama sevimli dondurma alışkanlığını bildiği için tebessüm etti ve hazırlıklarına devam etti.
Hazırlıklar hızlandıkça kulisin enerjisi de yükseldi. Meimei, makyaj koltuğuna oturur oturmaz yaptığı şakalarla etrafındakileri kahkahalara boğdu. Takamine aynanın karşısında sessizce saçlarını düzeltirken, Fuyuko kostümünün her detayıyla titizlikle ilgileniyordu. Konsantrasyonu o kadar yüksekti ki, zaman sanki onun etrafında yavaş akıyordu. Ari ve Kyun, son bir kez koreografiyi gözden geçiriyordu. Birbirlerine küçük hatırlatmalar yapıyor, ufak jestlerle birbirlerine destek oluyorlardı. Her biri kendi ritminde ama aynı hedefe yürür gibiydi. Kulisteki bu uyum ve hareketlilik, yakında gerçekleşecek büyülü anların habercisiydi.
Grup sahneye çıkmadan önce son provasını yapmak üzere toplandığında, tüm odağın bir anda prova alanına yöneldiği hissediliyordu. Müzik başladığında, herkes neredeyse nefesini tutmuştu. Meimei'nin akıcı dans figürleri, Takamine'nin güçlü adımları, Fuyuko'nun zarif hareketleri, Ari'nin dengeli duruşu ve Kyun'un dikkat çekici aurası... Tüm bu parçalar bir araya geldiğinde, izleyenlerin gözlerini alamayacağı bir uyum ortaya çıkıyordu. Ve hepsinin merkezinde, Ai Hoshino'nun liderliği vardı. Onunla birlikte hareket eden ekip, adeta tek bir vücut gibi sahneye akıyordu.
Saatler geçtikçe salon tamamen doldu. Seyircilerin heyecanı kulisin duvarlarını aşıp içeriyi saracak kadar yoğundu. Işıklar yavaşça söndü, sahne karardı. Ve o an geldi. B-Komachi üyeleri sahneye adım attı. İlk olarak Ai sahneye çıktı; ardından diğer üyeler birer birer yerlerini aldı. Işıklar yeniden açıldığında, izleyiciler karşılarında göz alıcı kostümler ve büyüleyici bir sahne duruşu buldu. İlk şarkının notaları duyulmaya başladığında, sanki gökyüzünden bir yıldız yağmuru inmiş gibiydi.
Konserin ilk yarısında grup, hayranlarının en sevdiği şarkıları art arda seslendirdi. Ai'nin güçlü ve berrak vokali herkesi büyülemişti. Meimei'nin sahnede adeta rüzgar gibi esen dansları, Takamine'nin kendine özgü karizması, Fuyuko'nun zarafeti ve sahnedeki hakimiyeti... Her biri ayrı bir ışık, ama birlikte parlayan bir bütün gibiydiler. Ari ve Kyun'un enerjisi ise sahnenin atmosferini bambaşka bir boyuta taşıyordu. Seyirciler her şarkıdan sonra coşkulu alkışlarla adeta sahneye karşılık veriyordu.
Konserin sonlarına yaklaşırken, grup bir kez daha sahnede toplandı. Bu defa daha hareketli, ritmi yüksek bir şarkı başladı. Sahnedeki ışıklar hızla yanıp sönüyor, ortam yıldızlarla dolu bir evrene dönüşüyordu. Ai, o an sahneye tamamen hâkimdi. Her notada izleyiciyle göz göze geliyor, sesiyle kalplere dokunuyordu. Diğer üyeler de onunla birlikte enerjilerini zirveye taşıdı. Tüm salon, ellerinde ışık çubuklarıyla ritme eşlik ederken, sahneyle seyirciler arasında adeta görünmez bir bağ oluşmuştu.
Son şarkı sona erdiğinde Ai mikrofonu eline aldı ve seyircilere içtenlikle teşekkür etti. Ardından tüm üyeler sahnenin ortasında bir araya geldi. Şarkının son notası havada asılı kaldı bir an, ardından salonu dolduran coşkulu alkış ve tezahüratlar bir kez daha yankılandı. Işıklar yavaşça sönerken, sahne bir kez daha sessizliğe büründü. Ama bu sessizlik, her şeyin sonu değil, o anın büyüsünün sessizce yaşandığı bir andı.
Konser sona erdiğinde, grup sahne arkasına döndü. Kuliste bir huzur hakimdi artık. Yorgun ama tatmin olmuş bir sessizlik... Ai, bir köşeye oturmuş hurmalı dondurmasını usulca yiyor, yüzünde derin bir gülümseme taşıyordu. Meimei hâlâ enerjikti; etrafta dolaşıp espriler yapmaya devam ediyordu. Takamine ise sessizce bir kenarda oturmuş, konserin her saniyesini hafızasında tekrar yaşıyor gibiydi. Diğer üyeler birbirlerine sarılıyor, kelimesiz bir mutluluğu paylaşıyorlardı. Bu gece, B-Komachi sadece bir performans sergilememişti. Onlar, birlikte neler başarabileceklerini bir kez daha kanıtlamıştı. Sahne arkasındaki bu sade kutlama, onların başarısının gerçek sesi gibiydi. O an herkesin kalbinde aynı düşünce vardı: Bu konser çok konuşulacaktı.
Devam Edecek...