Akşam olmuştu.
Okul çoktan boşalmıştı ama Suko hâlâ sınıfta oturuyordu. Gün batımının turuncu ışığı sıraların üstüne vuruyor, sınıfı olduğundan daha sessiz gösteriyordu.
Toge kapının önünde durdu.
"Hâlâ gitmedin mi?"
Suko cevap vermedi.
Camdan dışarı bakıyordu.
Bir süre sonra ayağa kalktı. Çantasını omzuna aldı. Tam çıkacakken…
İçinde bir şey hareket etti.
Bu ilk kez olmuyordu.
Ama bu sefer farklıydı.
Sanki uzun zamandır uyuyan bir şey gözlerini açmış gibiydi.
Suko'nun bakışı bir anlığına dondu.
Koridor sessizleşti.
Işık hafifçe titredi.
Toge kaşlarını çattı.
"Noldu?"
Cevap gelmedi.
Suko'nun zihninin derinlerinde, karanlık bir yerde biri konuşuyordu.
Sesi ne yaşlıydı ne genç.
Ne insan gibiydi ne de başka bir şey.
Sadece… ağırdı.
"Sıkıldım."
Sessizlik.
Sonra tekrar:
"Bu beden fazla sessiz."
Bir anlığına sınıfın duvarlarında ince çatlaklar oluştu.
Ama hemen kayboldular.
Toge hiçbir şeyi tam anlayamıyordu ama içgüdüleri bağırıyordu.
Bir şey yanlıştı.
Suko gözlerini kapattı.
İçindeki ses son kez konuştu:
"King of Orfe… Suko'nun bedeninden bıktığı için kendini mühürledi."
Ve aniden—
Her şey normale döndü.
Koridor eski hâline geldi.
Sessizlik sıradanlaştı.
Suko gözlerini açtı.
Yüzü sakindi.
Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi.
"Gidelim," dedi sadece.
Toge birkaç saniye kıpırdamadan kaldı.
Sonra sessizce peşinden yürüdü.
Ama ilk kez…
Suko'nun içindeki şeyin gerçekten uyuduğundan emin değildi.