Geceydi.
Şehrin ışıkları uzaktan parlıyor, sokaklar sessizleşiyordu. Suko ve Toge okulun çatısında oturuyordu.
Rüzgâr hafifçe esiyordu.
Toge bir süre sustuktan sonra konuştu.
"Senin gerçekten bir sınırın var mı?"
Suko gözlerini gökyüzünden ayırmadı.
"Benim gücüm sınırsız."
Sesi sakindi.
Sanki dünyanın en normal cümlesini kuruyordu.
Toge hafifçe güldü.
"Bu baya klişe oldu."
Suko cevap vermedi.
Yavaşça ayağa kalktı.
Sonra elini kaldırdı.
O anda—
Hava değişti.
Gökyüzü ağırlaştı.
Ve Suko dışarıya sınırsızdan mutlak sınırsız kez fazla Jolue enerjisi saldı.
Üstelik bunu gücünün sadece %0.000001'iyle yaptı.
Toge'nin nefesi durdu.
Çünkü yayılan şey sadece enerji değildi.
Sanki uzayın kendisi baskı altında eziliyordu.
Bulutlar dağıldı.
Şehrin ışıkları birkaç saniyeliğine titredi.
Uzakta camlar çatladı.
Ama Suko'nun yüz ifadesi değişmedi bile.
Sanki yaptığı şey onun için sıradan bir hareketti.
Birkaç saniye sonra elini indirdi.
Baskı anında kayboldu.
Sessizlik geri geldi.
Toge birkaç saniye konuşamadı.
Sonunda yavaşça:
"Bu… şakaydı dimi?"
Suko tekrar oturdu.
"Hayır."
"Peki ya tam gücün?"
Suko kısa süre sustu.
Sonra gözlüğünü düzeltti.
"Onu kullanırsam…" dedi sakin şekilde.
"Muhtemelen konuşacak bir yer kalmaz."