đ AVATAR: THE LEGEND OF KORUN
PROLOGUE â ANG HULING ALAALA
Madilim.
Walang tunog ng hangin.
Walang liwanag.
Walang lupa sa ilalim ng mga paa.
Tanging isang malawak at walang hanggang kawalan ang bumabalot sa paligid.
Sa gitna nito ay nakatayo si Valko.
Mag-isa.
Nakatingin siya sa kanyang mga kamay habang unti-unting nawawala ang liwanag na dati niyang nararamdaman sa loob ng kanyang katawan.
Hindi niya alam kung nasaan siya.
Ang tanging alam niya ay may isang bagay na nawala.
Isang bagay na hindi niya kailanman inakalang mawawala.
Ang kanyang koneksyon sa mga naunang Avatar.
Sa harapan niya, isa-isang lumitaw ang mga mukha.
Aira.
Ryker.
Flamara.
Lavi.
Cenzo.
At si Mira.
Mga buhay na minsang naging bahagi ng kanyang pagkatao.
Mga boses na minsang naririnig niya sa kanyang isipan.
Mga alaala ng mga Avatar na dumaan sa napakahabang kasaysayan ng mundo.
Ngunit ngayon...
Unti-unti silang naglalaho.
"Aira?"
Lumapit si Valko.
Hindi siya sinagot.
"Aira!"
Sinubukan niyang abutin ang kanyang kamay.
Ngunit bago pa niya ito mahawakan, naging maliliit na piraso ng liwanag ang anyo nito at nawala sa dilim.
"Ryker!"
Tumakbo siya patungo sa susunod na liwanag.
Muli itong nawala.
"Flamara!"
Wala.
"Lavi!"
Tahimik.
"Cenzo!"
Wala ring sagot.
Hanggang sa si Mira na lamang ang natitira.
Tinitigan siya ni Valko.
May lungkot sa kanyang mga mata.
"HindiâŠ"
Umiling si Valko.
"Hindi puwede."
Ngunit maging si Mira ay nagsimulang kumupas.
"PleaseâŠ"
Nanginginig ang boses ni Valko.
"Huwag kayong mawala."
Sa huling sandali, narinig niya ang mahinang boses ni Mira.
"ValkoâŠ"
Napatingin siya.
"Hindi mo kailangang dalhin ang lahat ng alaala namin."
Napatigil siya.
"Pero kailangan kong malaman kung sino kayo."
Isang mahinang ngiti ang lumitaw sa mukha ni Mira.
"Alam mo na."
At tuluyang naglaho ang kanyang anyo.
Naiwan si Valko sa kawalan.
Tahimik.
Mag-isa.
Hanggang sa isang malakas na liwanag ang biglang sumabog mula sa kanyang katawan.
Isang liwanag na umabot sa buong kalangitan.
Isang liwanag na tumagos sa dilim.
At sa gitna nito, muling narinig ni Valko ang isang pamilyar na tinig.
Raava.
"ValkoâŠ"
Napalingon siya.
"Raava?"
Ngunit hindi si Raava ang nakita niya.
Sa halip, isang maliit na liwanag lamang ang lumutang sa kanyang harapan.
Unti-unti itong naging anyo ng isang bagong espiritu.
Muling isinilang.
Muling naghahanap ng Avatar.
Muling magsisimula ang siklo.
Ngunit bago tuluyang maglaho ang liwanag, narinig ni Valko ang isang boses.
Hindi mula kay Raava.
Hindi mula sa mga nakaraang Avatar.
Kundi mula sa isang taong hindi pa niya nakikilala.
Isang batang lalaki.
"ValkoâŠ"
Napatingin siya sa dilim.
"Sino ka?"
Walang sagot.
Muli niyang narinig ang boses.
Mas malinaw na ngayon.
"Valko⊠tulungan mo ako."
Napaatras siya.
"Nasaan ka?"
Biglang bumuka ang dilim.
At isang imahe ang lumitaw.
Isang batang lalaki.
Nakahiga sa isang madilim na silid.
Mahimbing na natutulog.
Sa noo nito ay may maliit na marka.
At sa paligid niya ay may mga aninong hindi maipaliwanag.
Tinitigan siya ni Valko.
"AvatarâŠ"
Napatingin ang batang lalaki kahit tila natutulog pa rin.
At sa sandaling iyonâ
nagising si Valko mula sa kanyang sariling alaala.
---
KABANATA 1 â ANG BAGONG AVATAR
Tahimik ang gabi sa Terrava.
Sa isang maliit na pamayanan na napapaligiran ng malalaking bato at luntiang burol, unti-unting gumagalaw ang malamig na hangin.
Sa loob ng isang simpleng tahanan, mahimbing na natutulog ang isang batang lalaki.
Siya si Korun.
Hindi niya alam ang tungkol sa kanyang nakaraan.
Hindi niya alam kung bakit kakaiba ang mga panaginip niya.
At higit sa lahatâ
hindi niya alam kung bakit tila may isang taong palaging tumatawag sa kanyang pangalan.
Sa gabing iyon, mahimbing siyang natutulog.
Hanggang sa biglang nagbago ang kanyang panaginip.
---
UNANG PANAGINIP
Nagising si Korun sa isang lugar na hindi niya kilala.
Nakatayo siya sa gitna ng malawak na kapatagan.
Walang bahay.
Walang puno.
Walang tao.
Tanging malakas na hangin ang umiikot sa paligid niya.
"Nasaan ako?"
Tumingin siya sa kaliwa.
Wala.
Sa kanan.
Wala rin.
Paglingon niya sa likodâ
isang malaking rebulto ang nakatayo roon.
Hindi niya kilala kung sino iyon.
Ngunit habang tinitingnan niya ito, bigla itong nabasag.
CRACK!
Napaatras si Korun.
Ang rebulto ay unti-unting gumuho.
At mula sa mga bato ay lumitaw ang anim na maliliit na liwanag.
Anim.
Isa-isa silang lumutang sa hangin.
Ngunit bago pa niya mapalapit ang kanyang kamayâ
naglaho ang mga ito.
"Sandali!"
Tumakbo si Korun.
"Bumalik kayo!"
Ngunit wala na.
Biglang nagdilim ang buong paligid.
Narinig niya ang isang malakas na kulog.
At isang tinig.
"Hindi na sila babalik."
Napalingon si Korun.
"Sino ka?!"
Walang sumagot.
Biglang nagising ang bata.
---
Napabalikwas siya sa kanyang higaan.
Mabilis ang kanyang paghinga.
Tinitigan niya ang kisame.
Tahimik ang silid.
Ilang segundo siyang hindi gumalaw.
"Panaginip langâŠ"
Huminga siya nang malalim.
"Panaginip lang iyon."
Humiga siyang muli.
Pumikit.
Sinubukan niyang matulog.
Ngunit hindi pa lumilipas ang ilang sandaliâ
muli siyang nakatulog.
---
IKALAWANG PANAGINIP
Tubig.
Napapalibutan si Korun ng tubig.
Hindi siya lumulubog.
Hindi rin siya makalangoy.
Para siyang nakatayo sa ibabaw ng isang malalim na lawa.
Sa malayo, may isang babae.
Nakatalikod sa kanya.
"Hello?"
Hindi gumalaw ang babae.
"Miss?"
Unti-unti itong lumingon.
Ngunit walang mukha.
Napaatras si Korun.
"Ano ka?"
Biglang nagbago ang tubig.
Naging yelo.
Mabilis na kumalat ang lamig sa paligid niya.
At mula sa ilalim ng tubig, may mga kamay na tila humihila sa kanyang mga paa.
"Bitawan ninyo ako!"
Sinubukan niyang gumalaw.
Ngunit hindi siya makawala.
Sa ibabaw ng yelo, nakita niya ang isang babae.
Isang korona ang nasa kanyang ulo.
Tinitigan siya nito.
"Ang AvatarâŠ"
Mahina ngunit malinaw ang boses.
"Hindi dapat umiiral."
Napatingin si Korun.
"Ano?"
Biglang nabasag ang yelo.
At bumagsak siya.
---
Nagising siyang muli.
Mas mabilis ang kanyang paghinga.
Umupo siya sa kama at napahawak sa kanyang dibdib.
"Ano ba 'to?"
Tumingin siya sa bintana.
Madilim pa rin sa labas.
Hindi pa sumisikat ang araw.
Sinubukan niyang bumalik sa pagtulog.
Pero ngayon, ayaw na niyang ipikit ang kanyang mga mata.
Sa takot na muling managinip.
Ngunit hindi niya napigilan ang kanyang sarili.
Muli siyang nakatulog.
---
IKATLONG PANAGINIP
May apoy.
Napakalaking apoy.
Nasa gitna nito si Korun.
Sa malayo, may isang lalaki.
Nakasuot ito ng damit na kulay pula at itim.
Hindi niya makita nang malinaw ang mukha nito.
Ngunit may kakaibang pakiramdam si Korun.
Parang kilala niya ang taong iyon.
Lumapit ang lalaki.
"Korun."
Napatingin siya.
"Paano mo alam ang pangalan ko?"
Hindi sumagot ang lalaki.
Sa halip, tumingin ito sa paligid.
"Hinahanap ka nila."
"Sino?"
Tahimik.
"Sino ang naghahanap sa akin?"
Unti-unting nagbago ang mukha ng lalaki.
At doon niya nakita.
Si Valko.
Napaatras si Korun.
"Avatar Valko?"
Tumango si Valko.
"KorunâŠ"
May bigat sa kanyang boses.
"Kailangan mong hanapin ang katotohanan."
"Anong katotohanan?"
Lumapit si Korun.
"Bakitâ"
Biglang nagkaroon ng malakas na pagsabog.
Nagliyab ang buong paligid.
Nawala si Valko.
"Valko!"
Tumakbo si Korun.
"Valko!"
Walang sagot.
Hanggang sa narinig niya ang boses nito mula sa malayo.
"Nawala ang mga nakaraang buhay."
Napahinto si Korun.
"Bakit?"
Tahimik.
"Bakit sila nawala?!"
Isang huling salita ang narinig niya.
"Hanapin mo ako."
At naglaho ang lahat.
---
KABANATA 2 â ANG TINIG
Nagising si Korun.
Hindi na siya agad nagsalita.
Nakaupo lamang siya sa kama habang nakatitig sa kanyang mga kamay.
Tatlong panaginip.
Tatlong magkakaibang lugar.
Ngunit iisa ang pakiramdam.
Parang may sinusubukang sabihin sa kanya ang mundo.
At sa lahat ng panaginip niyaâ
si Valko ang tanging taong malinaw niyang nakita.
Tumayo si Korun at lumapit sa bintana.
Nagsisimula nang sumikat ang araw sa Terrava.
Ang dating madilim na kalangitan ay unti-unting nagiging maliwanag.
Ngunit sa loob niya, mas lalong dumidilim ang isang tanong.
Bakit nawala ang mga nakaraang buhay?
Hindi niya alam kung bakit.
Hindi niya alam kung paano.
Ngunit alam niyang may sagot.
At alam niyang si Valko ang may hawak ng unang piraso nito.
Biglang may mahinang bulong sa likod niya.
"KorunâŠ"
Nanigas siya.
Dahan-dahan siyang lumingon.
Walang tao.
Tahimik ang silid.
"KorunâŠ"
Mas malinaw na ngayon.
Napatingin siya sa paligid.
"Sino 'yan?"
Isang malamig na hangin ang dumaan sa silid.
At sa salamin sa harapan niya, isang imahe ang biglang lumitaw.
Si Valko.
Hindi malinaw.
Parang isang alaala lamang.
Ngunit buhay ang kanyang mga mata.
Tinitigan niya si Korun.
"Sa wakasâŠ"
Napaatras si Korun.
"Valko?"
Tumango ang dating Avatar.
"Hindi ako makalapit sa mundo ninyo."
"Nasaan ka?"
"Hindi ko alam."
Napatingin si Valko sa paligid na tila siya mismo ay naghahanap ng daan palabas.
"Ngunit alam kong may mali."
"Anong mali?"
Huminga nang malalim si Valko.
"Ang mga nakaraang AvatarâŠ"
Saglit siyang tumigil.
"Hindi lang sila nawala."
Nanlaki ang mga mata ni Korun.
"Kung gayon, ano ang nangyari sa kanila?"
Hindi agad sumagot si Valko.
Parang nahihirapan siyang sabihin ang susunod niyang salita.
"May kumuha sa kanila."
Natahimik si Korun.
"Sino?"
Biglang nagkaroon ng bitak ang imahe ni Valko.
Parang unti-unti siyang hinihila palayo.
"Valko!"
"KorunâŠ"
"Sandali!"
"Hanapin mo ang lugar kung saan nagsimula ang lahat."
"Anong lugar?!"
"Ang lugarâŠ"
Lalong naging malabo ang mukha ni Valko.
"âŠkung saan nawala ang unang alaala."
At tuluyang nawala ang kanyang imahe.
Naiwan si Korun na nakatingin sa salamin.
Tahimik.
Walang anumang bakas na may isang Avatar na naroon ilang segundo lamang ang nakalipas.
Ngunit sa pagkakataong iyon, alam na ni Korun na hindi ordinaryong panaginip ang mga iyon.
May humihingi ng tulong sa kanya.
At ang hinihinging tulong ay nagmula sa isang Avatar na dapat ay wala na.
Valko.
Hindi pa alam ni Korun kung saan siya magsisimula.
Hindi pa niya alam kung sino ang kanyang mga kaaway.
At hindi pa niya alam kung ano ang tunay na nangyari sa mga nakaraang buhay.
Ngunit isang bagay ang malinaw.
Ang kanyang paglalakbay ay hindi tungkol sa pagtuklas kung sino siya.
Ito ay tungkol sa pagtuklasâ
kung bakit nawala ang mga nauna sa kanya.
At sa malayong lugar na hindi naaabot ng liwanag ng TerravaâŠ
isang matang hindi tao ang dahan-dahang nagmulat.