Gözlerimi açtığımda hâlâ sersemdim. Yanımda biri vardı ve… birbirimize dolanmış halde uyumuştuk.
"Elenor, ne yapıyorsun? Yine oyun mu oynuyorsun?" diye fısıldadım, bilincim tam yerine gelmemişti.
"Hey, üzerimden in!" diye karşılık verdi yanımdaki kişi.
"Zeythara…" diye mırıldandım. Saçları tamamen farklıydı ama o ses ve o gözler onu tanımama fazlasıyla yetmişti.
-Zeythara-
Bir an ne yapmam gerektiğini bilemedim. Önce sakinleşip bulunduğum yeri anlamaya çalıştım.
Giyindikten sonra aynanın karşısına geçtim. Sarışın, mavi gözlü bir kadındım. Neyse ki gözlerim değişmemişti.
"Saçlarım değişmiş… ama geri kalan her şey neredeyse aynı," dedim.
Yanımdaki kişi aynaya bakarak homurdandı:
"Zayıf bir insan bedeni… siyah saçlarım, gözlerim… şimdi sarıyım. Üstümdekiler de cabası."
Zeythara: "Bekle… buraya nasıl geldik?" diye sordum.
Alaycı bir ifadeyle omuz silkti.
Etrafıma bakınca bulunduğumuz yeri daha net fark ettim. "Burası neresi?"
Kaelric: "Sanırım… tanrıların garip bir oyunu. Ama ikimiz de bu duruma uyum sağlamış gibiyiz."
Yıldırım çağırmak için elimi kaldırdım, ama hiçbir şey olmadı. Tereddüt ettim.
Kaelric: "Ne oldu? Güç yok mu? Yani artık gerçekten güçsüzsün."
Sinirle yumruk savurdum. Bedenim zayıftı, elim acıdı… ama onun sendelemesi bana küçük de olsa bir tatmin verdi.
Tam o anda dışarıdan bir ses duyduk. İkimiz de kapıya baktık.
"Kol, hadi kağıt oynamaya gidelim. O zavallı kadını bırak, herkes çoktan tarlaya gitti," dedi biri.
"Tarla?"
Yanımdaki kişi hemen beni susturdu:
"Sessiz ol. Belli ki bambaşka bir yerdeyiz… dikkatli olmalıyız."