Batori qasriga yetib kelganida, go'yo osmon ham uning niyatidan dahshatga tushgandek, ortidan qarsillab chaqmoq urdi. Ammo bu ilohiy ogohlantirishning foydasi yo'q edi — uning qalbi allaqachon zulmat asiriga aylangan. Batori oshxonaga kirdi va devorda osig'liq turgan, sovuq yaltirab turgan birinchi pichoqni oldi. Pichoqning tig'i uning ko'zlarida aks etib, dahshatli bir uchqun berdi.
U qorong'u va sovuq yo'laklar bo'ylab xuddi arvohdek harakat qila boshladi. Bu vaqtda qasrdagi barcha xizmatchilar va qo'riqchilar chuqur uyquda edi. Omadsizlikni qarangki, o'sha kecha qasrning yuqori qismida nazorat o'rnatishi kerak bo'lgan soqchi ham charchoqdan uxlab qolgan, natijada Batorining yerto'laga tushib ketayotganini hech kim sezmadi.
Batori zax va nam yerto'la eshigiga yetib keldi. Og'ir yog'och eshik g'ijirlab ochilar ekan, ichkarida somonlar ustida uxlab yotgan yosh xizmatkor qiz cho'chib uyg'ondi.
"Kim bu?.." — qizning ovozi titrab chiqdi, ammo javob bo'lmadi.
Eshik butunlay ochilib, ichkariga qo'lida pichoq ushlagan, kiyimlari yomg'irdan shalabbo bo'lgan Batori kirdi. Xizmatkor qiz vaziyatning naqadar xatarli ekanini tushunmadi. U o'zining xushmuomalaligi va odobi bilan bekachasining g'azabini tushirmoqchi bo'ldi. O'rnidan turib, kiyimining chetlaridan ushladi va odatdagidek ta'zim qildi:
"Xush kelibsiz, Batori xonim..."
Batori atrofga nazar soldi. Yerda sochilgan somonlar, sovuq va qo'pol taxtalar — bu joy yerto'ladan ko'ra ko'proq zindonga o'xshardi. Ammo Batorining ko'zi bu narsalarni ko'rmasdi. Uning ongida faqat bitta fikr: "Bu qiz mendan go'zal bo'la olmaydi!" U to'satdan qizga tashlandi. "Hali senmi mendan go'zal bo'ladigan?!" deya bo'kirib, pichoqni qizning bo'yniga bor kuchi bilan suqib oldi. Xizmatkor qiz nima bo'lganini anglashga ham ulgurmadi. Jon talvasasida qo'llarini bo'yniga olib borishga harakat qildi-yu, ammo ulgurmadi. U orqaga tislana boshladi, pichoqni mahkam ushlab olgan Batori esa unga xuddi qonxo'r yirtqichdek yopishib olgan edi.
Qizning orqasi sovuq tosh devorga urildi. U so'nggi urinish sifatida Batorini o'zidan uzoqlashtirmoqchi bo'ldi, ammo Batori o'z o'ljasini qo'yib yubormasdi. Havo yetishmay boshladi, qiz o'layotganini his qildi. Uning ko'zlaridan oqqan yoshlar yuzidagi qon bilan aralashib ketdi.
Jon shirin ekan, qiz oyoqlari bilan Batorini tepishga, pichoqni bo'ynidan chiqarishga urindi. Batori esa qo'rquv va nafratdan ko'zlarini yumib oldi va bor og'irligi bilan pichoqni oldinga itarishda davom etdi. Nihoyat, qizning qarshiligi so'ndi. Uning tana a'zolari hayot bilan vidolashdi va u sekin yerga yiqildi.
Batori ko'zlarini ochganida, qizning jonsiz tanasi qon ko'lmagida yotardi. U o'ldi. Havo yetishmasligi va og'ir jarohat uni hayotdan olib ketgan edi. Ammo Batorining ichidagi qonxo'rlik hali qonmagan edi. U pichoqni qayta-qayta jonsiz tanaga urdi.
Yana, yana va yana...
Hech qanday javob, hech qanday qichqiriq eshitilmadi. Qiz rostdan ham o'lgan edi. Batori o'rnidan turdi. Uning kiyimlari, yuzi va qo'llari issiq qonga belangan edi. U yutdi. O'zi xohlagan qasosini oldi.
Ammo u bir narsani tushunmadi: bu yerto'ladan chiqqanida, u endi avvalgi Batori emas edi. U kirgan bu qonli yo'lning ortiga qaytish yo'lagi yo'q. Bu faqat bir tomonlama, do'zaxga olib boruvchi yo'l edi.