Хөлөө олохгүй алхах
Дуан ирж байгаа төрх нь үнэхээр л бөөн төвөг удагч гэдэг нь алхаанаас нь л илт. Хөл дээрээ тогтож ядан, толгой нь хаашаа ч хамаагүй хаялах түүнийгJetana, Prachai хоёр хоёр талаас нь сугадаж, чирэх шахам оруулж ирэв. Хөгжмийн ангийнхан л хамгийн их уудаг гэж би боддог байсан ч энэ дүр зургийг харснаас хойш бодлоо өөрчлөхөөс өөр аргагүй болов бололтой.
"Баярлалаа Jetana, Pae"
"Шударга бус байна шүү, залуу минь. Чи түүнийг Jetana гэж дуудаад, намайг яагаад зүгээр л Prachai гэхгүй байгаа юм бэ?"
"Чи түүнийг өрөөнд нь ганцаараа оруулж чадах юм уу,Qinn?"
"Бид хоёр биеэрээ адилхан шүү дээ," гэж би нойрмогхон хариуллаа. Нойр үнэхээр их хүрч байв. Гэртээ харьчихлаа гэх дуудлагыг нь хүлээж байтал, оронд нь найзаас нь "тасарчихлаа" гэх мэдээ ирж байх юм. Дотуур байрных нь түлхүүр хаана байгааг асуухад хэлж өгөхгүй гүрийх нь тэр.
Согтуу байхдаа ч зальтай хэвээрээ л байх юм... Ёстой л толгойны өвчин.
"Миний найзыг харж хандаарай, за юу?"
"Хэрвээ хэтэрхий даварвал толгой руу нь шилээр цохиод унагачихаарай," хэмээн Pae өөрийнхөө толгой руу заан хэлэв. Би ч толгой дохилоо. Санаа зовох зүйлгүй—бид хоёр хүч тэнцүү хүмүүс.
Бид хоёр гар барилдах болгонд ээлжилж ялдаг юм. Тэгэхээр хүч тэнцүү байхаас ч яах вэ.
"За, болгоомжтой яваарай. Дараа уулзъя."
"За за."
Би эргэж хараад, Duang-ыг бараг л чирэх шахам алхлаа. Хөл дээрээ тогтож чадахгүй ийм согтуу хүнийг авч явах амаргүй даваа. Маргааш л түүнтэй нэг сайн ярилцахаас. Найзууд минь ингэж уувал би загнаж гарах байсан—тэгтэл одоо бүр... миний харьцаж байгаахүн шүү дээ.
"Хөөөөөе... чииии..."
Би түүний нүүр рүү нь гараараа түлхэж, цааш харууллаа. Архины эхүүн үнэр хамар цоргиж, нүүр нь чихтэйгээ хамт ув улаан болчихсон байв. Ингэж ууж байгаад архины хордлого болоод үхчихгүй л байгаасай гэж найдахаас миний амьдрал одоо байгаагаасаа илүү замбараагүй болохыг би хүсэхгүй байна.
Өрөөнийх нь үүдэнд иртэл би түүнийг түшиж, толгойг нь мөрөн дээрээ эвтэйхэн тавихыг хичээв. Хэрвээ тэр бүдэрч унавал толгойгоо хагалах нь гарцаагүй. Хаалганы цоож тайлах гэж нэлээд зүдэрлээ. Тэр хэд хэдэн удаа арагшаа савж унах дөхсөний эцэст би хаалгаа нээж амжив.
Duang-ыг буйдан дээр хагас хэвтээ, хагас суугаа байдалтай арай гэж буулгаад, хажууд нь өөрөө ч бас амьсгаадан суулаа. Гэтэл удалгүй тэр мөлхөж ирээд миний өвөр дээр толгойгоо тавих нь тэр.
"Чи... гоё үнэртэй юм аа."
"Согтуудаа ч гэсэн сээтэгнүүр хэвээрээ байх шив, тийм ээ?"
"Би бүх зүйлд няхуур ханддаг хүн шүү," гээд тэр нэг тийм ядаргаатай гэмээр өөртөө итгэлтэй инээснээ, миний өвөр дээр жигд амьсгалан тайвширлаа. Би аргаа баран толгой сэгсрээд, түүний гүн хүрэн үсийг нь хуруугаараа зөөлөн илбэв. Жаахан унтуулж байгаад, дараа нь сэрээж усанд оруулахаар шийдлээ ингэвэл арай дээр эрүүлжих байх. Угаалгын өрөөнд халтирч унаад толгойгоо хагалчихвал өөрөө л зовно шүү дээ.
Жазз цомгийн бараг бүх дууг дуустал би түүнийг ажиглан нэлээд удаан суулаа. Унтаж байгаа түүний урт сормуусыг харан суухдаа, хүмүүсийн ярьдаг "цорын ганц онцгой нэгэн" гэдэг нь энэ л юм болов уу гэж бодогдоно.
Тэр олон талаараа миний хувьд "онцгой" нэгэн байлаа.
Тэр миний амьдралд хэзээ ч хамаагүй яваад өгөхөөр тийм амархан орж ирсэн хэрнээ, үнэндээ тийм биш байж. Тэр одоо ч энд байна. Тэгэхдээ миний байгаа байдал, ааш авираас болж тэр огтхон ч шаналж зовоогүй юм шиг тийм л дотноор дэргэд минь байсаар байна.
Яг л намайг байгаагаар минь...
"Duang"
Тэр яг л хүүхэд шиг зөөлөн дуугаар хариу дуугарав.
Би өөртөө үл ялиг инээмсэглэл тодруулан, хэрвээ тэр ингээд үүрд унтаад өгвөл би ч дургүйцэхгүй байх байсан даа гэж бодлоо... Ингээд байж байгаа нь хөөрхөн ч юм шиг.
"Чи минь (ter)..."
"Хөөе!"
За за, больё доо.
Тэр чимээ шуугиан тарьж байхдаа ч хөөрхөн харагддаг юм.
"Дахиад нэг хундага... гуйж байна шүү дээ."
"Одоо босоод усанд ор." Би босонгуутаа түүний хүнд толгойг буйдан дээр "пэд" хийтэл нь орхив. Буйдан тийм ч зөөлөн биш л дээ. Тэр ч нөгөө л янзаараа анхаарал татах гэсэн жүжиглэлтээ хийж, хэтрүүлэгтэй гэгч нь ёолов. Би ч түүний энэ занд хэдийн дасчихсан хүн.
Duang арай гэж өндийн босож ирлээ. Уусан архиндаа бага зэрэг гуйвж, яг л уйлах гэж байгаа хүүхэд шиг харагдах түүний харцыг би шууд тулгаж харав. Ядаж л хагас цагийн өмнөхөөсөө арай эрүүл болсон шиг байна. Үнэндээ бид хоёр биеийн өндрөөрөө чацуу байдагт би дуртай.
Бүр яг адилхан өндөртэй гээч. Спортын ангийнхан биднийг үргэлж шоолж, "намхан нь 'эхнэр' нь болдог юм" гэж даажигнадаг байсан болохоор бид нэг удаа бүр нухацтай гэгч нь өндрөө хэмжиж үзэж билээ. Түүнийг "эхнэр" гэж дуудах нь хүртэл нэг л утгагүй санагдана.
"Миний толгой хагарах гэж байна..."
"Хохь чинь. Тэнэг амьтан."
"Чи үнэхээр муухай ааштай юм аа."
"Хурдан усанд орж үз. Тэгээд олигтойхон шиг унтаж амар."
Би гүнзгий амьсгаа аваад, уураа жаахан ч болохноо дарахын тулд аяга ус авахаар явлаа. Тэр толгойгоо гудайлгасаар алчуур нэхэн гараа сунгахад нь би хувцасны шүүгээ рүү эрүүгээрээ зааж, өөрөө аваад дуртай хувцсаа өмсөхийг нь тушаав. Мөн угаалгын өрөөний толины дэргэдэх тавиур дээр шинэ сойз байгааг хэлэхэд тэр усанд орхоор далд орлоо.
Би "Marshall" чихэвчээ аваад ирэх долоо хоногийн шалгалтад бэлдэх ёстой аялгуугаа сонсож эхлэв. Ноотны хуудас дээрх тэмдэглэгээнүүдийг би одоо хүртэл гүн гүнзгий түвшинд бүрэн ойлгож чадахгүй л байлаа. Түүнийг унтлагын хувцастайгаа гарч ирэх үед би өөрийнхөө ертөнцөд хэдийнэ бүрэн автсан байв.
Тэр амныхаа хайрцагаар ямар нэг зүйл хэлэхэд нь би нүдээ онийлгон харсан ч юу ч сонсогдсонгүй. Чихэвчний дуу чимээ тусгаарлагч нь жазз хөгжмөөс өөр юуг ч нэвтрүүлсэнгүй. Эцэст нь тэр өөрөө хүрч ирээд миний чихэвчийг мулт татан авлаа. Хэрвээ өөр хэн нэгэн ингэсэн бол би үнэхээр их уурлах байсан биз гэхдээ л өмнө нь хэлсэнчлэн тэр олон зүйл дээр миний хувьд "онцгой" нэгэн билээ.
"Duang дотуур хувцас өмсөөгүй байна."
"Муу новш гэж."
Би түүнийг хөлөөрөө цааш нь түлхэж орхив. Тэр өөртөө тун ч сэтгэл хангалуун байгаа бололтой инээд алдсаар орны хөлд зогсон, үсээ алчуураар үрж хатаана. Би орон дээр хөглөрөх ноотны номнуудаа нэг тийш хурааж зай гаргалаа. Том хэмжээтэй ор болохоор дэр ч хоёр байв—би ор хоосон байх дургүй болохоор үргэлж хоёр дэр, хоёр хөвсгөр тушлага дэр тавьдаг юм.
"Үсээ хатааж дуусаад гэрлээ унтраагаарай."
"Мэдлээ, мэдлээ."
"Би зүүн талд нь унтлаа шүү!"
"Дураараа л бол. Намайг буйдан дээр унтуулчихаагүйд чинь баярлаад ханахгүй байна."
"Баярлаж явах чинь зөв."
Би хөнжлөө нөмрөхдөө үргэлж нойр хүргэм тэр зөөлөн анхилуун үнэрийг нь мэдэрлээ. Удалгүй өрөө тас харанхуй болов. Гаднаас тусах гудамжны гэрэлд түүний төрх бүдэг бадаг харагдах бөгөөд тэр хажуугаар минь ор руу шурган орлоо. Хөнжил дотор бидний гар шүргэлцэх нь өмнө нь хэзээ ч байгаагүй тийм ойрхон байв.
"Qinn."
"Сонсож байна."
"Нээрээ, Duang одоо согтуу биш байгаа шүү."
Төгсгөл хэсгийг уран зохиолын хэллэгээр, сэтгэл хөдлөлийг нь гүнзгийрүүлэн хөрвүүлбэл:
Өмнө нь хэзээ ч ийм ойр байж үзээгүй тийм л мэдрэмж. Өөр хэнээс ч илүү ойр...
"Би чамд сайн гэдгийг чи мэднэ биз дээ?"
"..."
Бидний хоорондын зай улам бүр ойртсоор байгаа мэт санагдана.
"Би чамд анх сайн болсноо мэдэрсэн тэр өдрийнх шигээ л одоо ч хайртай хэвээрээ."
Би хариуд нь зүгээр л авиа гаргасан боловч миний энэ чимээгүй байдлыг тэр ойлгож байгааг би дотроо мэдэж байлаа. Би гараа явуулан, түүний дунд болон долоовор хуруунаас нь сулхан атгав. Нүдээ аниад, төгөлдөр хуурын товчлуур дээр хуруу санамсаргүй шүргэх мэт тийм л зөөлөн дуугаар:
"Сайхан амраарай," гэж шивнэлээ.
Хариуд нь тэр бүх хуруугаа минийхтэй сүлжин чанга атгав.
Тэр бол миний бүх зүйлийн "онцгой" нэгэн... Магадгүй цаашид ч миний төсөөлж ч чадамгүй тийм олон аргаар миний хувьд хамгийн онцгой нь хэвээр үлдэх биз.
Дуан машины түлхүүрээ хуруундаа эргүүлэн, саяхан машинд явж байсан дууг аяланхан мөр рүү минь зөөлөн нударснаа, нүдээ том болгон ямар нэг зүйл асуув... Гэвч миний санаа бодол өнөө өглөө болсон явдалд гацчихаад байсан тул би хариу дуугарсангүй.
"Qinn."
Түүнийг нөгөө талд байлгахад ганц тушлага дэр хангалтгүй байсан уу, эсвэл зүгээр л миний дургүй хүрч цааш нь өшиглөчихсөн үү, бүү мэд. Юутай ч өглөө сэрэхэд Duang миний гэдэстэй наалдаж, бэлхүүсээр минь чанга гэгч нь тэвэрчихсэн, харин би түүнийг адилхан тэвэрчихсэн хэвтэж байлаа.
Энэ ч ёстой галзуурмаар юм...
"Qinnnnn."
Би бодлоосоо салж түүн рүү хартал тэр аль хэдийн гурван настай хүүхэд шиг болчихсон, bubble tea-ны газар руу их л хүсэмжлэнгүй зааж байв. Би нүдээ эргэлдүүллээ тэр Siam-д яах гэж ирснээ бүрмөсөн мартчихсан юм шиг л аашлах аж.
"Хоцорлоо шүү дээ!"
"Юунаас хоцорсон гэж? Чи хувцас авах гэж ирээ биз дээ?"
"Чи шивээс хийлгэх гэж ирсэн юм, Duang."
"Айн?"
Түүний царай чанасан тахиа шиг цонхийж байхыг харан аяархан инээд алдлаа.
"Qinn, Duang хийлгэхгүй ээ."
"Сануулаарай гэж чи өөрөө хэлсэн биз дээ? Би бүр тэмдэглэл дээрээ хүртэл биччихсэн байна."
"Тоглохоо боль л доо."
"Алив, Lido дээр очьё."
"Qinnnn..." Тэр яг л хүүхэд шиг мөрнөөс минь зуурч, гонгинож эхлэв.Тэр бүр уйлах нь уу гэлтэй харагдана. Шивээс хийлгэх өдөр нь болчихоод байхад, тэр ч байтугай урьдчилгаа төлбөрөө хэдийнэ өгчихсөн байж одоо ингэж зүрх алдах гэж дээ? Арай л мартамхай юм..
"Одоо л санаж байна, ёоо, би тэр үед согтуу байсан юм аа. Өөрөө загвараа зурчихаад, тэгээд нэг дээд курсийн ахад хийлгэнэ гээд ам гарчихсан юм."
"Зоригтой байж ам гарсан бол хариуцлагаа хүлээж сур."
"Ёоо, ердөө хэдхэн төгрөг л байгаа биз."
"Мөнгө л бол мөнгө. Хөдөлж үз."
Би түүний бугуйнаас барин, чирсээр алхлаа. Одоо тэр хөлөө чирэхээ хэрэгтэй. Lido-гийн хоёр давхар руу гарах шатаар өгсөх зуурт түүний зүү тариураас айж байна, толгой эргэж байна, эмнэлэг нь хол юм уу, ер нь яах гэж ийм зүйлийн төлөө Thap Kaew-гаас наашаа зорьж ирсэн юм бэ гэх мэт гомдол, гонгинооныг нь сонссоор миний толгой аль хэдийн өвдөж эхлэлээ.
"Алив ээ, Duang!"
Түүний уруул нь үл ялиг чичирнэ.
Бусад хүмүүс түүнийг яг одоо байгаагаар нь миний өнгөрсөн жил Англиас авчирсан хар зурагтай фуболк, хаашаа ч хамаагүй өмссөн жинсэн өмд, бүр олигтой ч өмсөж чадахгүй ар талыг нь гишгэчихсэн пүүзтэй нь хараасай гэж би хүсэж байлаа.
Тэр яг одоо бүх зүйлээрээ зүгээр харагдаж байв,тэр нэг ядаргаатай царайг нь эс тооцвол шүү дээ.
"Нэгэнт ирчихээд юунаасаа айгаад байгаа юм?"
"Би чамайг тэвэрч болох уу?"
"Ядаргаатахаа боль оо."
"Qin, гуйя, энэ чинь онцгой байдал байна. Би ямар ч муухай юм бодоогүй шүү, амлая!"
"Битгий аймхай бай л даа. Зүгээр л жижигхэн зураг, би хажууд чинь сууна гэж байна шүү дээ!"
"Чи (ter)..."
"Битгий 'чи ' энэ тэр гээд бай."
"Тэгвэл... би гарыг чинь атгаж болох уу?"
Би түүнийг яг л захын наймаачин шиг ам уралдан ярих болгонд нь нэг сайн алгадаад авмаар санагддаг юм. Гэвч бид хэдийнэ шивээсний газрын үүдэнд ирчихсэн зогсож байсан тул би гүнзгий амьсгаа аваад, үл ялиг толгой дохив.
"Гэхдээ Duang хоёр загвар сонгочихсон байгаа."
"Тэр чинь чиний л асуудал."
"Тэгвэл нэгийг нь л хийлгэе гэж хэлье дээ. Гэхдээ... хайран байна шүү, үнэхээр гоё харагдаж байгаа биз дээ?"
Тэр ийнхүү үглэсээр, утасаа гаргаж ирэн загваруудаа надад үзүүлэхдээ хачин ичимхий инээмсэглэл тодруулна.
Нэг нь наран доорх нарс модон ой. Нөгөөх нь саран доорх далай.
"Би зүгээр л чамд үзүүлж байгаа юм шүү, тэрнээс биш айгаад..."
"Би ч бас нэгийг нь хийлгэе."
Ингэж хэлэхдээ би түүний нүд рүү харж чадсангүй. Магадгүй миний гаргасан шийдвэр болон түүний нүүр дүүрэн тодрох баяртай инээмсэглэлээс болоод зүрх минь хүчтэй цохилсон учраас тэр байх.
"Duang чамайг хүчлээгүй шүү."
"Чи намайг хүчилж чадахгүй."
"Чи миний тухай ямар нэг юм бодоод байна уу?" Хажууд зогсох тэр хүн догдолж эхлэв. Би гуяан дээр минь тавьсан түүний дулаахан гарыг доош харав. Энэ бол түүний зуршид,хэн нэгэнтэй ярихдаа гараа гуяан дээр нь тавих, заримдаа илэх, тогших эсвэл зөөлөн базаж байдаг юм. Намайг ширтэж байгааг хараад тэр гараа буцааж татсан ч, би аяархан "Зүгээр ээ" гэж хэлэв.
Тэгтэл...
Тэр гараа буцааж тавихдаа өмнөхөөсөө ч илүү дээр, арай дээгүүр тавьчихлаа.
"Чи ч бүр зоригтой болоо юу даа!"
"Хэх, уучлаарай."
"Хөөе, 1:30-д цаг авсан хүн нь чи юу?" шивээсчин асуулаа.
"Тийм ээ."
"Line-аар явуулсан нөгөө загварууд чинь хэвээрээ юу?"
Асуулт асуусан хүн рүү Duang толгойгоо эрчтэй дохин зөвшөөрөөд, шивээсчний Mac-ын дэлгэц рүү очин загваруудаа зааж эхлэв. Тэд загварынхаа талаар ярилцаж байгаа бололтой. Тэгснээ тэр намайг ирж харахыг урьж гараараа даллалаа.
"Энэ гоё харагдаж байна, тийм ээ? Шагайн дээр хийлгэвэл гоё харагдах байх гэж бодоод байна!"
"Би ч бас шагайн дотор талыг бодож байлаа."
"Тэгээд хэн нь алийг нь хийлгэх вэ?"
"Чи эхлээд сонго. Надад аль нь ч ялгаагүй."
Бид хэсэг зуур харц тулгарч зогссоны эцэст шивээсчинд хандан зүүн талын загварыг нь сонгосноо хэлэхэд, уг загварыг зурсан эзнийх нь нүүрэнд үл ялиг инээмсэглэл тодрохыг би олж харлаа.
"Хэн нь түрүүлж хийлгэх вэ? Орон дээр суугаад, хана налан хөлөө энд тавиарай. Би очиж зүү, бэхээ бэлдчихээд ирье."
Шивээсчин бэлтгэл хангахаар цааш явахад түүний царай тэр дороо л барайгаад ирэв. Тэр миний гараас дулаахан гараараа дахин дахин атгаж, өнөөх гомдолтой дуугаараа үглэж эхэллээ.
"Qinn, Qinn, би бүр ухаан алдах байх аа!"
"Тийм ч их өвдөхгүй байх аа,яг л дугуйнаас унаж байгаа юм шиг."
"Дугуйнаас унахад өвддөггүй газар гэж хаана байдаг юм?!"
"Би нэг газраас уншсан юм байна, шагайн дээр хийлгэхэд нэг их өвддөггүй гэсэн."
"Нээрээ юу?"
"Тийм ээ. Чи ер нь өөрөө судалж үзээгүй юм уу?"
"Уучлаарай..."
"Хэрвээ тэгж их айгаад байгаа юм бол би түрүүлээд хийлгэх үү?"
"Үгүй ээ, би өөрөө эхлээд үзнэ. Хэрвээ хэтэрхий их өвдвөл чи хийлгэх хэрэггүй."
Түүнийг ийн хэлмэгц бид шивээсний орон дээр зэрэгцэн суулаа. Би түүний харцтай тулгарангаа гараа өөдөөс нь сунгав. Шивээсчин хэрэгсэл бүхий тавиураа барьсаар эргэж ирэхэд тэр яг л зовлонд унасан гөлөг шиг уруу царайллаа.
"Гар."
"Айн? Юу гэж?"
"Атгамаар байна гэсэн биз дээ?"
Би бол шулуун шударга хүн. Үүнийгээ ч би сайн мэддэг. Би тийм ч амархан инээмсэглэдэггүй ч, намайг инээмсэглүүлэх тийм ч хэцүү биш.
"Qinn."
Би хэнийг ч амар оруулаад байдаггүй өөрийн гэсэн хувийн ертөнцтэй. Гэхдээ тэр үүнийг мэдэж байгаа болов уу?
Тэр хэдийнэ миний ертөнцөд орчихсон гэдгийг.
Яг л өрөөнийхөө цонхны хөшгийг нээж, дулаахан нарны гэрлийг дотогш нэвтрүүлдэг шиг... Тэр гэрэлд л би өөрийнхөө нүдийг гүн хүрэн өнгөтэйг, арьс минь судас харагдам цонхигор цагаан гэдгийг, бас энэ ертөнцөөс гадна "тэр" байгааг олж харсан юм.
"Баярлалаа."
Тэр бол миний хувьд яг л өөр нэгэн нар шиг хүн.
Түүнд сонгох эрхийг нь өгсөн мэт боловч үнэндээ би өөрөө л бүхнийг шийдсэн байв. Би сарыг сонгосон,учир нь нар түүнд огт зохихгүй байсан юм.
"Дуртайяа!"
Тэр өөрөө нар шүү дээ. Миний хувьд... тэр бол нар.
"Чөтгөр гэж, яг л хөлийг минь цаасны хутгаар зүсэж байгаа юм шиг санагдсан."
"Үнэхээр тийм их өвдсөн гэж үү, Qinn?" Давсалсан өндөгтэй, татсан гахайн махтай зутан будаагаа чимээгүйхэн идэж суугаа цонхигор царайтай залуугаас Jet нүдээ томруулан асуув.
"Тийм ч сүртэй биш ээ."
"Чи зүгээр л тэвчээргүй байгаа байхгүй юу."
Duang ширээн доогуур найзыгаа өшиглөж орхив. Хүн болгоны өвдөлт мэдрэх чадвар өөр байдаг гэдэг ч шивээсчин будгаа гүйцээж хийх үед Qinn өөрийн мэдэлгүй түүний гарыг чанга атгаж билээ.
Хөөрхөн байгаа биз?
"Юундаа инээгээд байгаа юм?"
"Зүгээр л, хаа!" (kha - Тайландын эелдэг төгсгөл үг)
Түүний хийж байгаа үйлдэл болгон дэндүү хөөрхөн.
"Яасан ядаргаатай юм бэ, дандаа л 'хаа', 'хаа' гэж ярих юм. Ёстой нэг сээтэгнүүр амьтан шүү!"
"Би зөвхөн Qinn-тэй л ингэж ярьдаг, за юу? Намайг зүгээр орхиж үз."
"Гэхдээ чи хуучин найз залуутайгаа хэзээ ч ингэж ярьдаггүй байсан биз дээ?"
"Би өмнө нь хэнтэй ч үерхэж байгаагүй, тэнэг минь."
"Худлаа ярьж байгаад тамд унав даа, Duang" гэж Jet будаагаа идэнгээ хэнэггүй хэлэх бөгөөд өөрийнхөө энэ үгээр хэн нэгний сэтгэлд ямар том эргэлзээ, ачаа үлдээж байгаагаа огт анзаарсангүй. Duang шүлсээ хүчтэй залгиад, өөрийг нь чимээгүйхэн ширтэж суугаа цонхигор залуу руу хуурайхан инээмсэглэв.
Харж байна уу? Яг л байнга ширтэж байдаг муур шиг.
"Би үнэхээр өмнө нь хэнтэй ч үерхэж байгаагүй. Чамд хэлсэн шүү дээ."
"Нээрээ гэж үү?"
"Нээрээ, нээрээ."
"Чи ч нэлээд авьяаслаг сээтэгнүүр юм аа."
"Duang-д хэтэрхий их итгээд хэрэггүй шүү, Qinn. Тэр чамайг дотуур байранд чинь буулгачихаад, дараа нь өөр хүний өрөө рүү сэмхэн гүйж мэдэх хүн" гэж Jet нэмж хэлэв.
Муу новш! Duang хажууд нь сууж бөөн төвөг тариад байгаа найзыгаа алгадахаар гараа далайлаа. Энэ Jet үнэхээр л хэрэг мандаахдаа гаргууд юм,алдаа гаргахыг нь л хүлээж байя, Duang заавал хариугаа авах болно.
"Хэрвээ чи Jet-ийг цохивол гэм буруугаа хүлээн зөвшөөрч байна гэсэн үг шүү."
"Чи яагаад түүнийг өмөөрөөд байгаа юм бэ?"
"Бла бла бла!"
"Хоолоо хурдан идэж дуусга. Маргааш эрт хичээлтэй."
"Гэхдээ чиний хичээл чинь 10:30-аас эхэлдэг биз дээ?"
"8:30-аас хичээлтэй нь чи өөрөө шүү."
"Чи миний хичээлийн хуваарийг санаж байгаа хэрэг үү?"
Халамжлуулж буй тэр залуу тун ч гэмгүй царай гаргана. Qinn тийм зүйлийг тогтоож санана гэж тэр хэзээ ч санаагүй хэрэг. Түүнийг Qinn-тэй "өрөөсөн хайр"-аар холбоотой гэж хэлэхэд хилсдэхгүй,учир нь үнэндээ тэр Qinn-тэй үерхэхийг чин сэтгэлээсээ хүсэж, ганцаараа л тэмүүлж байсан билээ.
Бие биенээ таньж мэдэх гэдэг тийм ч амар даваа биш. Тэр хичээсээр ирсэн. Гэсэн ч заримдаа тэр өөрийгөө дутуу байна гэж голж, үүнээс ч илүү ихийг өгөхийг хүсдэг байв.
"Би санаж байна."
Заримдаа Цин түүний бодлыг уншаад байгаа ч юм шиг санагдана.
"Хэрвээ чи миний хуваарийг санаж чадаж байгаа юм бол, би ч бас чинийхийг санаж чадна."
Эцэст нь тэр нэгэн зүйлийг ухаарсан юм. Энэ бол барианы шугамын цаана нөгөө хүн нь шагнал болон хүлээж буй уралдаан биш байж. Харин ч эсрэгээрээ, энэ бүхэн бол хамтдаа гүйх гүйлт, хамтдаа туулах аялал, бүх зүйлийг хамтдаа сөрөн гарах тэр л үйл явц байсан юм.
Эхлэх, урагшлах, магадгүй бүдэрч унах, эргээд босох... Гэвч энэ бүхний эцэст...
"Чамаас авч байгаа тэр их хайрын хэмжээгээр би ч бас хариу өгөхийг хүсэж байна."
Хайр, үзэн ядалт хоёр нэгэн зэрэг мэдрэгдэнэ. Тийм ээ, түүний хувьд жазз хөгжим яг л ийм зүйл байлаа. Анх хөгжмийн гүйцэтгэлийн чиглэлээр суралцахаар төлөвлөж байсан ч эцэст нь тэр жазз хөгжмийг сонгосон юм. Гэвч энэ төөнөм халуунд жазз хөгжмийн онол судлахаар орноосоо өөрийгөө чирч гаргана гэдэг түүний бухимдлыг улам л төрүүлнэ.
"Qinn"
"Юу вэ?"
"Чи үүнийг харав уу? Чиний тэр 'хайрын бяцхан хорхой' чинь!"
"Чөтгөр гэж, яагаад түүнийг тэгж дуудаад байгаа юм бэ? Нялуун сонсогдож байна."
"Үгүй ээ, тэр чинь дандаа л чиний дэргэд өхөөрдөм зан гаргаж байдаг биз дээ. Гэтэл манай найз яг л сахил хүртсэн гэлэнмаа шиг түүнийг нь үл тоож, уруу таталтаас зугтаад л. Сээтэгнэх болгонд нь чи зайгаа барина, тоглоом шоглоом хийх болгонд нь чи үл тооно."
Qinn найзынхаа гараас утсыг нь авч харлаа. Хэдхэн минутын өмнө их сургуулийн фэйсбүүк хуудсанд тавигдсан гэрэл зургийн цомог байв.
"Өнөөдөр Duang чамайг ирж авахгүй нь ээ. Тэр нэг найзынхаа зураг авалтад тусалж байгаа юм байна."
Qinn зургуудыг гүйлгэж үзэхдээ дотроо "Тэр л байж" хэмээн бодов.
"Хөөх, бүр харц тулгараад л, сүртэй юм аа!"
"Тэр зүгээр л өгөгдсөн даалгавраа биелүүлж байгаа хэрэг. Чи яагаад ийм хэрэггүй юм яриад байгаа юм?"
"Яахав дээ, Qinn ямар тоох биш."
"Би тоож байна."
Qinn-ий энэ хариулт найзынх нь инээдийг тас хорив. Үнэндээ хүмүүс яагаад түүнийг Duang-д санаа тавьдаггүй гэж ярьдгийг тэр огт ойлгодоггүй байлаа. Тэр санаа тавьдаг бүр хэнээс ч илүү. Хагас жил шахам Duang түүний дэргэд байхад санаа тавихгүй байхын ч аргагүй шүү дээ.
Тэр тийм чулуун зүрхтэй хүн биш.
"Гэхдээ энэ чинь зүгээр л ажил шүү дээ! Чи үнэхээр хардаад байгаа юм биш биз дээ? Хөөх, манай найз чинь бүр мэдрэмжтэй хүн байж шүү."
"Би ч гэсэн хүн."
Сургуулийн дүрэмт хувцсаа яг таг өмсөхөөс залхуурч, бүс, савхин гутал ч үгүй яваа тэрээр нүдээ эргэлдүүлэв. Зөвхөн хэрэгтэй зүйлээ л ярьж, харуулах ёстойгоо л харуулдаг байлаа гээд тэр сэтгэлгүй, хүйтэн хөндий хүн гэсэн үг биш юм.
Эцсийн эцэст, зүрх сэтгэлийн асуудал гэдэг цаг хугацаа шаарддаг бөгөөд тэрээр Duang-тай хамт илүү их цагийг өнгөрөөхийг хүссэн хэвээр байлаа. Алхам алхмаар... алгуурхан урагшилсаар.
"Хэрвээ Duang үүнийг мэдвэл үнэхээр их баярлах байх даа."
"Хамаагүй ээ."
"Гэхдээ л энэ чинь үнэхээр дотно санагдаж байна. Хэчнээн ч хугацаа өнгөрсөн Duang чамд сайн хэвээрээ л байна шүү дээ. Хэзээ ч бууж өгөхгүй юм."
Профессор их сургуулийн элсэлтийн шалгалтад бэлдэж байхдаа харж байсан жазз хөгжмийн хуучны зэмсгүүдийг заах зуурт Qinn ангийн урд байх проектор руу ширтэж байлаа. Юу гэж хэлмээр юм бэ дээ? Тэдний ангиуд ойрхон байсан болохоор тэр Duang-ыг өмнө нь харж л байсан, гэвч тэр үед Duang түүнийг анзаараагүй юм. Тэр ч бас нэг их юм бодоогүй.
Тэр Duang-ыг өөртэйгөө адилхан өндөртэй байсан болохоор л санаж байв. Тэр сайхан хувцасладаг байсан. Тэр сайхан сэтгэлтэй байсан.
"Би түүнд дургүй биш."
Тэр өөрөө автобусаар харьдаг байсан атлаа оройтсон хичээлийн дараа эмэгтэй найзуудаа дандаа галт тэрэгний буудал хүртэл дөхүүлж өгдөг баисан. Qinn түүнийг яг үүгээр нь л санаж үлдсэн юм.Тэр энэ бүхнийг тогтмол хийдэг байсан болохоор. Тийм л нэг чин сэтгэлийн нинжин сэтгэл.
Циний түүнтэй хамт цагийг өнгөрөөж, бас энэ бүхэн удаан үргэлжилнэ гэдгийг өөртөө батлахыг хүсдэг тэр мэдрэмж нь чухамдаа энэ л сайхан сэтгэлээс үүдэлтэй билээ.
"Би ч бас түүнд сайн."
"Хөөе, Duang үнэхээр уучлалт гуйж байна аа!"
"Мм, зүгээр ээ."
"Би мартаагүй шүү, нээрээ!"
"Мэднэ ээ. Чи арван минут тутамд л над руу зурвас бичлээ шүү дээ."
Тэнхимийн байрны үүдэнд хөлс нь цувчихсан, амьсгаадсаар гүйж ирсэн түүний өөдөөс би утсаа харууллаа. Тэр хоёр гараараа гуяа тулан амьсгаагаа дарах зуурт би гараа сунган толгойг нь хэд хэд зөөлөн илээд, үглэж эхлэв.
"Ямар их хөлс вэ."
"Зөндөө олон газраар явлаа. Амжуулах ажил их байлаа шүү."
"Явж хоол идэцгээе!"
"Гэхдээ манай найзууд бас цуг ирнэ гэсэн, зүгээр үү?"
"Хамаагүй ээ."
Надтай харьцуулахад тэр маш олон найз нөхөдтэй. Би түүнийг зүгээр нэг нийтэч гэж хэлэхгүй, заримдаа тэр бүр хүнд "үгүй" гэж хэлж мэдэхгүй, гэнэн ч юм шиг санагддаг. Хэн нэгэн гуйвал тэр заавал хийж өгдөг. Хэн нэгэнд тусламж хэрэгтэй бол тэр зүгээр л инээмсэглээд л зөвшөөрчихнө. Би хэлсэн шүү дээ, тэр үнэхээр сайхан сэтгэлтэй гэж.
"Qinn!"
Гэхдээ тэр сайхан сэтгэл нь л хамгийн аюултай хэсэг нь юм даа.
"Юу болоо вэ?"
"Чи өнөөдөр ханцуйгаа ингэж шуучихаад, үнэхээр сайхан харагдаж байна шүү."
"Машинаас минь бууж үз."
Jet машины арын цонхоор толгойгоо цухуйлган намайг шоолоход би үл ялиг инээмсэглэв. Цаг хугацаа өнгөрөх тусам Duang-ы дотны найз аяндаа миний ч найз болсон байлаа. Намайг урд талын хаалгыг нээхээр гараа сунгахад Jet толгойгоо эрчтэй сэгсрэв.
"Хөөе, энд Duang-ы өөр нэг найз байна. Чи хараахан уулзаж амжаагүй байгаа байх. Түүнийг Yim гэдэг юм."
"Сайн уу, чамайг Qinn гэдэг байх аа?"
Би хаалгаа хаагаад Jet-ийн хажууд арын суудалд суунгаа, охин руу толгой дохин мэндэллээ. Яг тэр мөчид хэн нэгэн намайг замын толинд харан ажиглаж байгааг анзаарав.
Би анх удаагаа л энд, арын суудалд сууж байгаа бөгөөд цээжин дотор минь нэг л чимээгүй хүнд оргих мэдрэмж төрлөө. Би өөрийнхөө мэдрэмжийг цэгцлэх гэж хичээнгээ хэсэг зуур хөшиж орхив. Duang-ы хажууд сууж байгаа тэр охин бол өнөөдөр сургуулийн сурталчилгааны зураг авалтад түүнтэй хамт орсон нөгөө охин байлаа. Duang-ыг машин барьж явах зуурт тэр өөрийнхөө дуртай киноны тухай ярингаа гараа түүний гуяан дээр тавихыг би харлаа.
Би харцаа буруулан замын хажуу руу ширтэж, машинд бидний хамтдаа сонсдог жагсаалт аяархан эгшиглэв. Бидний туулж буй энэ зам дээр надад өмчлөх эрхтэй юу ч байхгүйг би ухаарав.
Яг тэр үед л би түүнд сайн болох сэтгэлээ зогсоож чадахгүйгээ ойлгосон юм. Тэр хэнд сайн болох, эсвэл болохгүйг би хянаж чадахгүй. Бас бусдыг...
"Duang, чи 'A Star Is Born'-ийг үзэж байсан уу?"
"Кино театрт гарахад нь амжаагүй ээ." бусад хүмүүсийг ч бас Дуанд сайн болохыг би зогсоож чадахгүй.
"Өө."
"Гэхдээ үнэндээ бол үзсэн шүү. DVD-гээр. Qinn-тэй хамт... Qinn хөгжмийн чиглэлээр сурдаг, бас энэ кинонд дуртай болохоор нь би зээлж үзэхийг хүсээд... тэгээд Qinn-тэй хамт үзнэ гэж гонгинож байгаад үзсэн юм. Тийм ээ?"
Гэвч өнөөдөр би бас нэг зүйлийг мэдэж авсан юм. Бидний харилцаанд би юунд ч санаа зовох шаардлагагүй байжээ.
"Айн? Duang, чи найзтайгаа ийм эелдэг ярьдаг юм уу?"
"Өө, үгүй ээ. Найз биш."
Учир нь тэр үргэлж тэнд л байх болно, надаас дэндүү хол ч биш, дэндүү ойр ч биш.
"Qinn бол миний харьцаж байгаа хүн."
Энэ л зүйлд би хэзээ ч эргэлзэх хэрэггүй гэдгийг тэр надад дахин дахин сануулж байлаа.
"Хөөх, би бүр мэдээгүй шүү."
"Хаха, би л Qinn-ий араас гүйсэн юм аа!"
Хариулт нь үргэлж тодорхой байсан учраас энэ бол миний хэзээ ч асууж тодруулах шаардлагагүй цорын ганц үнэн байв.
"Хөөе, агааржуулагч хүрч байна уу?"
"Тийм ээ."
"За, тэгвэл чиний дуртай газарт очиж хоол идье."
"Үнэндээ хаана ч байсан яах вэ. Та хэд өөрсдөө сонгочих." Бид толиор дахин харц тулгарлаа. Миний сэтгэл санаа дээрдсэнийг анзаарсан тэр инээмсэглэв. Тэр намайг ийм сайн уншиж чадаж байгаад би гайхсангүй,учир нь тэр үнэхээр л анхнаасаа намайг бүх зүрх сэтгэлээрээ анжиглаж ирсэн шүү дээ.
"Jet тахианы махтай будаа идмээр байна гэнэ!"
"Би ч бас! Tumthong руу явцгаая."
"За тэгвэл тахианы махтай будаа шүү. Одоо буцахгүй шүү." Би зүгээр л тэднийг дагахаар шийдэв.
Миний хэлсэнчлэн, би юу ч идсэн яах вэ. Тэр л үргэлж миний дураар байлгаж намайг эрхлүүлдэг байсан бөгөөд нэг мэдэхэд машин хэдийнэ хоолны газрын хажууд ирж зогсов. Алдартай тахианы махтай будааны газарт очихын тулд бид хөл хөдөлгөөн ихтэй замыг хөндлөн гарах хэрэгтэй байлаа.
"Би чамайг санасан."
Тэрээр нарс модны анхилуун дулаан үнэрээ хантуулан дэргэд ирэв. Гэр бүлийн бизнестэй маань холбоотойгоор би үнэртэй усны дунд өссөн болохоор хүн болгоныг өөрийн гэсэн үнэрээр нь тогтоодог зуршилтай. Гэхдээ түүний түрхсэн үнэртэн өөрийнх нь төрөлхийн үнэртэй холилдохоороо надад үргэлж нарс модны ойг санагдуулдаг юм.
Бид дэндүү ойрхон зогсож байсан тул мөр маань шүргэлцэнэ. Нааш харан, нүднийх нь буланд үрчлээ тогтоон инээмсэглэх түүнийг би харав.
"Намайг юу гэж хэлээсэй гэж хүсэж байгаа юм?"
"Ямар нэгэн нялуун зүйл." Тэр ийнхүү хариулах зуураа замыг хөндлөн гарах боломж хайж байлаа. Зам чөлөөтэй болох үед би түрүүлж алхан, бидэнтэй хамт яваа цорын ганц охиныг хөтлөн хамтдаа зам гарлаа.
"Би ч бас чамайг санасан."
"Энэ хангалттай нялуун байж чадав уу?"
"Би сонссон шүү! Та хоёр яагаад ийм хөөрхөн юм бэ?"
Yim бага зэрэг гунигтай ч юм шиг инээмсэглэлээр биднийг цаашлуулав. Надад лав тэгж л санагдлаа. Тэр замыг аюулгүй гаргаж өгсөнд минь аяархан талархаад, тахианы махтай будаа захиалахаар Jet-ийн араас явлаа. Үүнийг хараад би аяга авч, мөс хийхээр ширээний хажуугаар өнгөрөн алхав.
"Хөөе, би сая бараг л үхэх дөхлөө."
"Тэгээд яагаад үхээгүй юм?"
"Учир нь би чамаас ийм хөөрхөн үгс сонсохын тулд үргэлжлүүлэн амьдармаар байна шүү дээ."
"Нялуун юм аа." Би хаанаасаа ийм үгс олж ирээд байдгийг нь гайхан хөмсөг зангидлаа.
"Чамайг уурлаад намайг урд суулгах байх гэж бодсон юм."
"Би тийм өчүүхэн зантай хүн биш."
"Энэ чинь би чамд санаа тавьдаг болохоор л тэр."
"Мэднэ ээ. Би ч бас санаа тавьдаг."
"Чи өнөөдөр яагаад ийм хөөрхөн байгаа юм бэ? Намайг өөртөө бүр мөсөн дурлуулах гээд байгаа юм уу?" Тэр миний гараас аягыг авч, аяархан үглэв. Тэр яг л миний ард зогсохдоо бидний хоорондох зайг зориудаар багасгаж байгааг би мэдэрлээ.
Түүнийг мөрөн дээр минь эрүүгээ тавихад би зэмлээгүй болохоор тэр тэр чигтээ л байгаад байв. Тэгснээ яг л мансуурсан мэт хамарнаасаа үрчлээтсэн цамцанд минь нааж...
"Qinn, чамаас үнэхээр сайхан үнэр гарч байна."
Би царайг нь харах гэж эргэхэд тэр хойшоо ухарсангүй,хэрвээ би дахиад жаахан л ойртвол бидний хамар шүргэлцэхээр байв.
"Yim-тэй авахуулсан зургууд чинь хөөрхөн гарсан байна лээ."
"Харж байна уу?"
"Юуг?"
"Чи хардаж байна. Бүр чин сэтгэлээсээ шүү."
"Чин сэтгэл гэж. Нүүрээ холдуул. Өнөөдрийн квот чинь дууссан." Хоёр аягатай мөсөө тэнцвэржүүлэн барих зуураа би түүний гэдэс рүү тохойгоороо хүчтэй тулж, улам ойртохыг хичээх тэр залуу руу нүдээ онийлгон харав.
"Эгч ээ! Танай дэлгүүрт хүмүүс сээтэгнээд байна шүү!"
Өнөөдөр бас нэгэн сайхан өдөр байлаа,тэр миний дэргэд, яг энд байсан болохоор тэр шүү дээ.
"Jet! Муу жижигхэн чөтгөр."
Одоо хангалттай.