Bumalik sina Aira at Kael sa Lumen.
Wala nang digmaan.
Wala nang hukbo.
Wala nang Xandra.
Tahimik na ang mundo.
At sa unang pagkakataon, nagkaroon si Aira ng pagkakataong alalahanin ang kanyang buhay.
Umakyat siya sa burol kung saan unang nagising ang kanyang kapangyarihan.
Nandoon pa rin ang matandang puno.
Umupo siya sa ilalim nito.
---
MGA ALAALA
Naalala niya ang kanyang pagkabata.
Ang unang bugso ng hangin.
Ang unang apoy.
Ang pagkamatay ni Elyra.
Ang unang Avatar State.
Ang kanyang unang pagkikita kay Xandra.
Ang dalawampung taong pagsasanay.
Ang digmaan.
Ang mga taong nailigtas niya.
At ang mga taong nawala.
Lumapit si Kael.
"Kung makakausap mo si Elyra ngayon, ano ang sasabihin mo?"
Napangiti si Aira.
"Salamat."
"Yun lang?"
"At..."
Tumingin siya sa langit.
"Sinubukan ko."
---
ANG BAGONG PRESENSYA
Pagsapit ng hatinggabi, biglang humangin.
Napatingin si Aira sa paligid.
Hindi ito ordinaryong hangin.
May kakaibang presensya.
Isang batang kaluluwa.
Isang bagong buhay.
Isang bagong Avatar.
Hindi niya nakita ang mukha.
Hindi niya narinig ang pangalan.
Ngunit naramdaman niya ang elemento nito.
Hangin.
Napangiti si Aira.
"Ikaw na ang bahala."
Tumingin si Kael sa kanya.
"Sino?"
"Ang susunod."
"Sigurado ka?"
Tumango si Aira.
"Nararamdaman ko."
---
ANG HULING UMAGA
Nang sumikat ang araw, mahina na si Aira.
Ngunit nakangiti siya.
"Kael."
"Ano?"
"Salamat sa pagsama sa akin."
"Hangga't kailangan mo ako."
Umiling si Aira.
"Hindi na."
Tahimik silang nagyakapan.
Sa unang pagkakataon, hindi na natakot si Aira sa katapusan.
Handa na siya.